บทที่ 8 ไม่ชอบเสียงร้องไห้

“น่ากลัวจัง” ลีอาห์พึมพำออกมาเสียงสั่น ขณะที่นั่งกอดเข่าตัวเองอยู่บนเตียงนอน หลังจากที่ขึ้นมาบนห้องได้เกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าที่เธอเพิ่งเห็น ยังคงตามหลอกหลอนติดตาไม่หาย

หัวใจเธอเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ มือที่กำชายเสื้อของตัวเองสั่นระริกจนแทบจะจับได้ว่าเธอกลัวแค่ไหน

“ก็รู้ว่าเขาไม่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ