บทที่ 10 10
"ในเมื่อกูเตือนมึงดี ๆ มึงไม่ยอม กูจะทำให้มึงเจ็บปวดที่สุดไอ้กวินฑา!"
ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินกลับเข้ามาในห้องอาหารสายตา เขามองคนตัวเล็กแน่นิ่งก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่มอย่างสงสัย ใครกันที่โทรมาหาเขา ก่อนจะรีบหลบสายตาเมื่อเขายังคงจ้องเธอไม่หยุด ศิรินทรารีบตักอาหารเข้าปากก่อนจะวางช้อนส้อมพร้อมยกแก้วน้ำสีใสขึ้นมาดื่ม
"ฉันอิ่มแล้วขอตัว!"
ปัง! เสียงตบโต๊ะดังขึ้นจนหญิงสาวสะดุ้งก่อนจะหันมามองเขาอย่างตกใจ
"ฉันไม่ได้สั่งเธอไม่มีสิทธิ์ลุกไปไหน นี่คงคิดว่าฉันดีกับเธอเกินไปรึไงถึงได้ทำตัวแบบนี้ ต่อไปนี้เธอต้องทำตามทุกอย่างที่ฉันบอก ห้ามขัดใจห้ามทำอะไรที่ฉันไม่อนุญาต รวมทั้งเลิกคิดถึง ไอ้ผู้ชายคนนั้นได้แล้ว เธอคิดเหรอว่าน้ำหน้าอย่างมันจะช่วยเธอได้" ศิรินทราทำตาเบิกกว้างแปลว่าคนที่โทรมาหาเขาก่อนหน้านี้คือ พี่อาทิตย์ของเธอแน่นอน
"พี่อาทิตย์โทรมาใช่ไหม ทำไมคุณไม่ให้ฉันคุยกับเขา ทำไมคุณถึงใจร้ายแบบนี้"
"หึ เธออยู่ในฐานะอะไรถึงจะมาสั่งฉันได้ พี่อาทิตย์งั้นเหรอ!" เขาลุกพรวดก่อนจะเดินเข้ามาหาหญิงสาวพร้อมมือที่ยกขึ้นมาบีบคางมน ศิรินทราทำหน้าเหยเกก่อนจะจับมือเขาให้ปล่อย
"อย่าพูดคำนี้ให้ฉันได้ยินอีก เข้าใจไหมริน!" เขาพูดจบก่อนจะผลักเธอออกห่างหญิงสาวเซเล็กน้อยก่อนจะมองตามชายหนุ่ม ที่เดินโมโหไปอีกทาง สีหน้าศิรินทราแปลกใจที่เขาเรียกชื่อเล่นเธอ ก่อนจะสะบัดหน้าลืมความคิดบ้า ๆ นี้ แล้วยกมือมาจับแก้มที่ถูกเขาบีบอย่างเบา ๆ
'คนใจร้าย ใจดำที่สุด' เธอบ่นด่าในใจก่อนจะเดินน้ำตาซึมขึ้นห้องนอนห้องเดิมของเธอ เธอเริ่มชินกับห้องสี่เหลี่ยมนี่แล้ว มันเหมือนกรงขังไม่มีผิด
อีกด้านกวินฑาเดินเข้ามาอยู่ในห้องทำงาน แววตาดุดันเหมือนคนกินรังแตนที่ไหนมา เขาพ่นลมหายใจเข้าออกอย่างร้อนรนที่ได้ยินคำพูดที่ศิรินทราเอ่ยเรียกผู้ชายคนอื่นอย่างสนิทสนม กำปั้นโตตุบบนโต๊ะดังลั่นอย่างไม่พอใจ ก่อนจะมีเสียงประตูดังขึ้นมา
"เจ้านายครับ" เสียงลูกน้องคนสนิทเรียกเจ้านายอย่าง กล้า ๆ กลัว ๆ
"เข้ามาได้!" เขาถอนหายก่อนจะเงยหน้ามองคนที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมแฟ้มเอกสาร
"นี่เป็นผลสรุปการสั่งชื้อของเดือนนี้ครับนาย" ขวัญชัยยังคงยืนมองเจ้านายนิ่งเหมือนเขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่กล้า กวินฑาวางเอกสารในมือก่อนจะเงยหน้ามองลูกน้อง
"จะยืนใบ้อีกนานไหมมีอะไรก็พูดมาสิวะ!"
"เอ่อคือว่า เรื่องไอ้สุริยะ เจ้านายจะเปิดสงครามกับมันเพียงเพราะเรื่องคุณศิรินทราจริง ๆ เหรอครับ"
"พูดแบบนี้มึงหมายความว่าไง!" กวินฑาเริ่มโมโห เขาจ้องหน้าลูกน้องอย่างไม่พอใจ
"ผมแค่เป็นห่วงแค่เรื่องธุรกิจฝั่งเรากับมันก็ไม่ถูกกัน ขัดขากันตลอดและจะยังเรื่องนี้ อีกอย่างเจ้านายอย่าลืมนะครับว่าคนที่เจ้านายต้องการตัวคือผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คุณศิรินทรา!"
"พวกมึงก็ไปตามจับตัวมันมาให้ได้สิ อีกอย่างเรื่องริน กูจัดการเองได้ กูเข้าใจว่ามึงเป็นห่วงแต่สิ่งไหนที่กูไม่ได้สั่งก็อย่ายุ่งเข้าใจไหมชัย มึงอยู่กับกูมานานควรจะรู้นะว่ากูนิสัยยังไง"
"ผมขอโทษครับ" ขวัญชัยรีบก้มหัวให้เจ้านายอย่างรู้สึกผิดที่บังอาจไปเตือนเจ้านายตน
"ช่างเถอะ ออกไปได้แล้ว อ้อ อีกอย่างกูจะไปเกาะพรุ่งนี้ สั่งคนให้เตรียมตัวด้วย"
"ไปเกาะ นายจะไปทำไมครับ?" กวินฑายังมองหน้าคนถามอย่างเอาเรื่อง ขวัญชัยรีบพยักหน้าก่อนจะออกไปจากห้อง เขารู้สึกไม่พอใจที่เจ้านายเหมือนจะสนใจผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าตัวประกันมากเกินไปเสียแล้ว เขากลัวว่างานใหญ่จะมาพังเพราะผู้หญิงคนเดียว
วันรุ่งขึ้น
ศิรินทรายังคงนั่งอยู่ในห้องนอนเล็กเหมือนเคย หญิงสาว นั่งถอนหายใจเข้าออกอย่างเบื่อหน่ายที่ถูกขังอยู่แบบนี้
"เมื่อไหร่พี่อาทิตย์จะมาช่วยรินคะ รินกลัว รินอยากไป จากที่นี่" เธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าสลด สุริยะคือความหวังเดียวของเธอ
เอี๊ยด! เสียงเปิดประตูห้องทำให้หญิงสาวร่างบางอรชรรีบหันมามองอย่างหวาดกลัว สายตาของหล่อนที่มองมาที่เขาทำเอากวินฑาไม่พอใจ
"กลัวฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอศิรินทรา!" เธอกลืนน้ำลายลงคอดังเฮือกก่อนจะมองหาทางหนีเพื่อเขาจะกระโจมเข้ามาทำร้ายเธออีก เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นพร้อมใบหน้าคมคายส่ายหัวไปมา
"อย่าเพิ่งกลัวสิแค่นี้ยังน้อยไป! ลุกขึ้นได้แล้ว เราจะไป ข้างนอก"
"คุณพาฉันไปไหนคะ ไปหาพี่ณีใช่ไหม?" เธอถามอย่างดีใจ เขาต้องพาเธอไปหาปาริณีแน่ ๆ
"อย่าถามมาก จะไปไหม ชักช้าอยู่ได้!" พอได้ยินอย่างนั้น ศิรินทราก็รีบลุกขึ้นจะเดินตามชายหนุ่ม แต่กวินฑากลับหันมามองหญิงสาวเธอสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเท่านั้น ใบหน้าหงุดหงิดของชายหนุ่มมองมาที่เธอ จนศิรินทรามองตามสายตาของเขา ก่อนจะรีบดึงชายเสื้อให้คุมขาอ่อนเนียนขาวของหล่อน
"น่ารำคาญชะมัด!" เขาบ่นอีกครั้งก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อหนึ่งตัวในห้องของน้องสาวตนออกมาพร้อมปาลงบนเตียง
"รีบใส่ ฉันไม่มีเวลามานั่งรอเธอทั้งวันหรอกนะศิรินทรา" หญิงสาวมองชุด จู่ ๆ ก็แอบยิ้มขึ้นมา อย่างน้อยเขาก็ยังมีความเป็นคนอยู่บ้าง เธอหยิบชุดจะเดินไปเปลี่ยนในห้องน้ำแต่ทว่ามือหนาของกวินฑาดึงเรียวแขนเธอไว้
"ลีลาจริงรีบ ๆ เปลี่ยนมันตรงนี้ละ!"
"......!?" หญิงสาวแทบจะลืมสิ่งที่คิดว่าเขามีความเป็นคนอยู่บ้าง แต่ที่จริงเขาไม่มีเลย
"นี่คุณ!"
