บทที่ 2 2

"ฉันไม่รู้ ไม่รู้จริง ๆ ฉันขอร้องอย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ  ฉันกลัวแล้ว ฮึก ฮื่อออ" หึ ต่อให้เธอร้องไห้ออกมาท่วมห้องนี้ เขาก็ไม่มีวันยอมใจอ่อนเด็ดขาด เมื่อเทียบกับสิ่งที่น้องสาวของเขาได้พบเจอ ริมฝีปากก้มลงบดขยี้ปากบางอย่างรุนแรง หญิงสาวพยายาม หันหน้านี้ไปมากับการกระทำอันป่าเถื่อนของผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ แต่ทว่าการดีดดิ้นของเธอไม่ได้ช่วยทำอะไรให้ดีขึ้นเลยสักนิดนอกจากสร้างความรำคาญเพียงเท่านั้น มือหนาของกวินฑาขึ้นมาบีบคางมนไว้แน่นเพื่อไม่ให้เธอหันหน้าปฏิเสธเขาได้อีก

"อื้อออ" เธอร้องประท้วงเมื่อสัมผัสของเขารุนแรงจนเธอได้กลิ่นของเลือดลอยขึ้นมาปะทะจมูก เขาจูบพร้อมกัดริมฝีปากของหญิงสาวอย่างเกลียดชัง คนที่ไม่เคยจูบกับใครเลยสักครั้งไม่มีพื้นฐาน พอมาเจอแบบนี้เธอทรมานจนบอกไม่ถูกกับรสสวาทที่เขาหยิบยื่นให้

แควก! แควก!

เสียงกวินฑากระซากเสื้อของตัวเองออกอย่างไม่ทันใจ  ทันทีที่เขาเปลือยเปล่ารูปร่างกำยำมีกล้ามหน้าท้องเป็นขั้น ๆ      บ่งบอกว่าเขาเป็นคนดูแลสุขภาพตัวเองอย่างดี มีเพียงศิรินทราที่พยายามดิ้นไปมาทั้ง ๆ ที่เธอก็รู้ว่าไม่มีทางหนีเขาพ้น สองมือกระชากข้อเท้าเธอให้อยู่นิ่งพร้อมทาบทับร่างกายของหญิงสาวอีกครั้ง ก่อนฉกฉวยความหวานจากปากบางของเธออีกครั้ง ริมฝีปากบางอมชมพูสั่นบวมเจ่อออกมา เธอได้แต่ร้องไห้ที่ถูกเขากระทำราวเธอเป็นเหมือนสิ่งของไร้ค่าคิดจะทำอะไรก็ได้ เสียงสะอื้นดังขึ้นเมื่อร่างกายหยุดนิ่งปล่อยให้เขาทำอะไรต่อมิอะไรกับร่างกายของเธอ เมื่อกวินฑาเห็นว่าเธอหยุดดิ้นเขากลับยิ้มยกริมฝีปากหัวเราะออกมาจากลำคอ

"หึ ระทวยแล้วสินะ โดนมือผู้ชายแค่นี้ก็อ่อนไม่ต่างจากขี้ผึ้งลนไฟ ยอมหมดแล้วล่ะสิ" น้ำเสียงดุพูดจาถากถางเธอที่นอนร้องไห้นิ่งไม่พูดไม่จา

"เงียบแบบนี้แล้วคิดเหรอว่าฉันจะปล่อยผู้หญิงเลว ๆ   อย่างเธอไป ถ้านังปาริณีมาเห็นเธอสภาพแบบนี้คิดว่ามันจะรู้สึกยังไงกัน ศิรินทรา?" เขาลุกขึ้นก่อนจะไปเปิดไฟที่หัวเตียงแสงสว่างทำให้เธอเห็นใบหน้าของเขาครั้งแรก ใบหน้าคมสัน ดั้งโด่ง นัยน์ตาเหมือนเหยี่ยว เขาถือว่าเป็นคนหล่อเหลาคนนึง แต่ทำไมการกระทำของเขาถึงต่ำช้าขนาดนี้ เช่นเดียวกับกวินฑา เขาเพิ่งสำรวจมองเธออย่างละเอียดหญิงสาวตัวเล็กผมยาวถึงบั้นเอว ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา ตามร่างกายมีร่องรอยที่เขาทำไว้ สีผิวขาวจนซีดเผือด เธอมองมาที่เขาก่อนจะพยายามพลิกกายเพื่อไม่ให้เขามองร่างกายเปลือยเปล่าของเธอ การกระทำของคนตัวเล็กทำให้เขาอยากจะขำออกมา ที่ทำไมเพิ่งมาอายเอาตอนนี้ กวินฑาหยิบกล้องมาถ่ายรูปหญิงสาว เธอพยายามหันหน้าหนีชายหนุ่มขึ้นคร่อมอีกครั้งพร้อมโน้มใบหน้าแนบชิดเธอก่อนจะกดถ่ายรูปไปมานับสิบ

"ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย" เธอร้องประท้วงออกมา

"พี่สาวเธอจะได้เห็นไงว่าเราเมามันขนาดไหน ไม่ต้องห่วงนะเมื่อเธอนอนกับฉันเสร็จ ลูกน้องฉันอีกสิบจะตามมาทีหลัง       ให้เหมือนกับที่พี่สาวเธอสั่งคนมาข่มขืนน้องสาวฉัน! พวกเธอจะได้รับรู้ว่าการที่ตกนรกทั้งเป็นมันรู้สึกยังไง" สิ้นคำพูดของเขา ชายหนุ่มร่างกำยำก็จัดการคนใต้ร่างอีกครั้งเขาเอื้อมมือไปดึงเชือกที่มัดขาเธอไว้ให้เป็นอิสระก่อนจะจับเธออ้าขาออกกว้าง ๆ ศิรินทราได้แต่ส่ายหน้าไปมา เธอรับรู้ทันทีว่าต่อจากนี้จะต้องเจอกับอะไรบ้าง แก่นกายลำใหญ่ของชายหนุ่มถูกจับถูไปมาตรงช่องสวาทของศิรินทรา เขาจับสะโพกเธอขยับเพื่อให้รองรับความเป็นชายของเขา เธอร้องไห้ออกมาจนตัวสั่น เกิดมายี่สิบกว่าปีไม่เคยนอนกับผู้ชายสักคนด้วยซ้ำทำไมเธอต้องตกอยู่ในสภาพนี้ สิ่งที่พี่สาวเธอทำ เธอไม่เคยรับรู้    แต่ทำไมคนที่ชดใช้ถึงได้กลายเป็นเธอ

สวบ!

"ฮึก!"

เขาดันความเป็นชายเข้าหาเธอจนมิดลำ สีหน้าเหยเกของ ศิรินทราเผยให้เห็นเธอทั้งเจ็บทั้งจุกกับการกระทำของเขา กวินฑา กระแทกลงอย่างไม่ปรานีแค่คิดว่าคืนนั้นสิ่งที่น้องสาวเขาต้องเจอ ความโกรธแค้นก็ปะทุสู่ร่างกายของเขา และเธอคือเครื่องรองรับอารมณ์ของเขา

สะโพกที่โยกไปโยกมา พร้อมมือที่บีบคั้นสองฐานถันยอดงามสีชมพูถูกเขาบีบอย่างเมามัน ก่อนจะก้มลงดูดดื่มหาความหวานจากยอดถันนั้นอย่างพอใจ

"ฮึก ฮื่อออ ฉันเกลียดคุณ คุณมันเลว" หญิงสาวร้องไห้พร้อมด่าเขาออกมาเธอเจ็บไปหมดเหมือนร่างกายจะแตกเป็น   เสี่ยง ๆ

"ฉันก็เกลียดเธอ! และพี่สาวเธอ ศิรินทรา!" เขาขึ้นเสียงตะคอกคนใต้ร่างอย่างบ้าคลั่ง เขากระแทกไปมาก่อนจะขยับนั่งพร้อมจับแก่นกายใส่อีกครั้ง ครานี้สายตาของชายหนุ่มที่มองมาที่ช่วงล่างของหญิงสาวกลับมีรอยยิ้มอย่างผู้ชนะเผยออกมา

"ยังสดอยู่ด้วย ดี! จะได้เอามัน ๆ หน่อย" เสียงแหบพูดบอกหญิงสาวที่นอนร้องไห้อยู่อย่างนั้น

"อ๊ะ อ๊าาา ซีด แน่นชะมัด! " เธออยากจะฆ่าเขาให้ตายคามือที่พูดจาแบบนี้ออกมา เขานึกมันเขี้ยวหญิงสาวใต้ร่างมากขึ้น ๆ