บทที่ 6 6
ตั่บ ตั่บ ตั่บ ตั่บ! เสียงเนื้อกระทบกันดังขึ้นจนหญิงสาวแทบอยากจะเอามืออุดหู
"ฉันจะเสร็จล่ะ มันชะมัด!" เขาพูดพร้อมดูดซอกคอเธอ อีกครั้งก่อนจะเลื่อนริมฝีปากจูบซับไปทั่วร่างกายของเธอ แทบไม่มีที่ว่างให้เกิดรอยใหม่ ทุกตารางนิ้วถูกเขาจับจองเอาไว้หมดแล้ว
"อึก! โอ้ววว ซีดดด เสียวค...ยซิบ!" เขาสบถคำออกมาอย่างไม่สนใจ สีหน้าศิรินทราแตกตื่นเมื่อรับรู้ว่าอะไรอุ่น ๆ แปลก ๆ อยู่ภายในร่างกาย นี่เขาคงไม่ปล่อยในใช่ไหม
"คุณทำบ้าอะไร ทำไมไม่ป้องกัน"
"โทษทีฉันไม่ชอบป้องกัน" เขาตอบพร้อมทำหน้ายียวน ศิรินทราพยายามยันตัวลุกขึ้นเพื่อจะไปล้างสิ่งสกปรก แต่ทว่า มือหนากลับดึงเธอกลับมาพร้อมรวบเอวไว้แน่น
"จะไปไหน? "
"ปล่อยฉันนะ ฉันจะเข้าห้องน้ำ" กวินฑายังคงกอดเธอแน่นจนหญิงสาวเจ็บตัวไปหมด แรงเขาเยอะชะมัด
"ไม่ให้ไป และก็อย่ามาบอกให้ฉันปล่อยอีก เพราะจะไม่มีวันนั้นแน่ แต่ถ้าเธออยากให้ฉันปล่อยก็ได้นะ แต่มันจะเป็นวันตายของนังสารเลวนั่นเอาไหมล่ะ!" เขาขู่จนศิรินทรานิ่งไป สายตามองมาที่เขาอย่างเกลียดชังจนเห็นได้ชัด แต่เขาไม่สนใจว่าเธอจะมองเขายังไง ริมฝีปากยกขึ้นพร้อมสายตาที่จ้องใบหน้าหญิงสาวอย่างชัด ๆ เธอเป็นผู้หญิงที่สวยจริง ๆ แถมอายุยังน้อยกว่าเขาหลายปี ใครจะคิดล่ะว่าคนมีอำนาจอย่างกวินฑาจะมีเมียเด็ก
"นอนซะ อย่าดิ้นให้มันมากไม่งั้นเธอจะไม่ได้นอนแน่" ศิรินทรา ไม่ตอบแต่ก็ไม่ดิ้นออกจากอกเขา เพราะเธอกลัวว่าเขาจะฆ่าพี่สาวเธอจริง ๆ
บนเส้นทางที่มีเพียงแต่หมอกหนาปกคลุมจนมองไม่เห็นทาง รอยเท้าเปลือยเปล่าย้ำไปมาเหมือนพยายามหาอะไรสักอย่าง เด็กน้อยวัยแปดขวบร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร เธอร้องหาพ่อกับแม่อันเป็นที่รัก
"แม่ขา พ่อขา ช่วยหนูรินด้วย หนูรินเจ็บเหลือเกิน ฮึก ฮื่อออ แม่อยู่ที่ไหนคะ ไม่มีใครช่วยหนูรินเลย" เด็กน้อยร้องไห้ออกมาก่อนจะหกล้มไปกองอยู่กับพื้น หัวเข่าที่กระแทกกับโขดหิน มีเลือดไหลออกมา สองมือบวมตูมจับแผลด้วยมื้อสั่น
"เลือด ฮื่อออ พ่อขาหนูรินเจ็บ"
"หนูริน พี่อยู่นี้ไม่ต้องร้องนะครับ พี่อยู่นี้แล้วคนดีของพี่" เสียงเด็กผู้ชายที่โตกว่าโอบกอดปลอบใจหญิงสาว
"อึกฮื่อออ พี่อาทิตย์ช่วยหนูรินด้วยค่ะ"
"ไม่ต้องร้องนะ พี่จะช่วยหนูรินเอง" เขาพูดออกมาก่อนจะลอยหายไป
"กรี้ดดด ม่ายยย อย่าทิ้งหนูริน พี่อาทิตย์อย่าทิ้งหนูรินไปนะคะ ม่ายยย!"
ศิรินทราสะดุ้งตื่นขึ้นมาร่างกายเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่ผุดขึ้นทั่วร่าง เธอหายใจหอบออกมา น้ำตาใส ๆ กลับไหลไม่หยุด สายตาของหญิงสาวมองไปรอบ ๆ ใช่ มันคือความฝัน ความฝันที่เหมือนจริง เธอมองข้าง ๆ พร้อมถอนหายใจออกมาที่ไม่เห็นว่ากวินฑาอยู่ในห้องนี้แล้ว
ก๊อก ๆ ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นจนทำหญิงสาวรีบกอด ผ้าห่มไว้แน่นเพราะเธอไม่ได้สวมใส่อะไรแม้แต่ชิ้นเดียว สายตาเพ่งจ้องมองไปยังประตูห้องนอนก่อนจะมีแม่บ้านเปิดเข้ามา ป้าอรมองหญิงสาวอย่างใจหายที่เห็นว่าหล่อนมีสภาพอย่างนี้ เนื้อตัวเขียว เป็นจ้ำ ๆ ไปหมด
"อาบน้ำเถอะค่ะ คุณท่านรออยู่"
"ไม่ ฉันไม่ลงไปหาคุณท่านอะไรของป้านั้นหรอกค่ะ" ศิรินทราปฏิเสธเสียงแข็ง
"อย่าดื้อสิคะ เดี๋ยวก็เจ็บตัวอีกหรอก ยังไงคุณก็หนีออกจากที่นี้ไม่พ้น ทำไมไม่ทำตัวดี ๆ เผื่อคุณท่านจะสงสารบ้าง"
"คนอย่างเขาไม่เคยสงสารใครหรอกค่ะ เขาย่ำยีจนฉัน ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว" ศิรินทราพูดออกมาพร้อมน้ำตา ชีวิตเธอมันก็ไม่ต่างจากของไร้ค่าที่เขาจะทำอะไรก็ได้
"อาบน้ำแต่งตัวเถอะค่ะ เชื่อป้านะคะ นี้เสื้อผ้าของคุณ คุณท่านให้คนเตรียมไว้ให้ ถึงอย่างไรการมีชีวิตอยู่ต่อไปมันก็ดีกว่านะคะ คุณไม่คิดถึงพี่สาวเหรอ?" ศิรินทราฟังนิ่ง
'นั้นสิ พี่ปาริณียังอยู่ ยังไงก็ต้องช่วยพี่สาวออกมาให้ได้' หญิงสาวคิดในใจก่อนจะมีแรงฮึดขึ้นมาอีกครั้ง เธอต้องอยู่เพื่อให้พี่สาวเธอรอด
ไม่นานนักศิรินทราก็แต่งตัวเสร็จ ก่อนลงมาห้องอาหารสายตาของคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะมองเธอนิ่ง พร้อมวางหนังสือพิมพ์ดังลั่น
"ไปสร้างวิมานอยู่รึไงถึงได้ช้าอย่างนี้!" เธอไม่ตอบไม่มองหน้าเขาด้วยซ้ำ
"เงียบ! คิดว่าเงียบแล้วมีประโยชน์ก็เงียบไป" ชายหนุ่มตะคอกใส่จนใคร ๆ สะดุ้งขึ้นมา ป้าอรสะกิดหญิงสาว เธอถอนหายใจ ออกมาอย่างเบื่อหน่าย
"ขอโทษค่ะ" เธอเอ่ยออกมาเบา ๆ กวินฑาแทบไม่เชื่อหูที่หญิงสาวขอโทษเขา
"รีบมากินข้าวเพราะเราต้องเดินทาง"
"เรา? จะไปไหนคะ!"
"ไม่ต้องถาม เธอไม่มีหน้าที่ต้องรู้บอกให้ไปก็แค่ไปเท่านั้น" หญิงชราจับแขนเธอมานั่งที่โต๊ะ ก่อนจะให้แม่บ้านมาตักข้าวให้ ศิรินทราพอเห็นอาหารตรงหน้าท้องก็ร้องขึ้นมา เธอไม่ได้ทานอะไรมาเลยแถมหน้าตาอาหารก็น่าทานชะมัด หญิงสาวทานอย่างเงียบ ๆ ทำหน้าเหมือนไม่เต็มใจสักเท่าไหร่ แต่ใคร ๆ ก็ดูออกว่าเจ้าหล่อนหิวขนาดไหน
สายตาของชายหนุ่มแอบมองมาที่หญิงสาวก่อนจะมองนิ่ง ทำไมกันนะเวลามองหน้าหล่อนแบบนี้หัวใจของเขาถึงได้เต้นแรงมากขึ้น ไม่สิ! เขาไม่ควรรักผู้หญิงคนนี้ ไม่มีทางเด็ดขาด สายตาของกวินฑาเปลี่ยนเป็นดุดันเช่นเคย ด้วยท่าทางที่ชายหนุ่มแสดงมันยิ่งทำให้ศิรินทราไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองเขา
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ รถตู้คันหรูก็มาจอดรออยู่ที่หน้าบ้านพร้อมลูกน้องนับสิบยืนรอเขาอยู่ มีเพียงศิรินทรา มองอย่างหวั่น ๆ ไม่รู้ว่าเขาจะพาเธอไปไหน
