บทที่ 7 7
"จะเดินยักท่าอีกนานไหม! เสียเวลาจริง ๆ" เขาบ่นออกมา ทำให้หญิงสาวรีบขึ้นรถไปนั่งข้าง ๆ เขาทันที ก่อนจะมีคนปิดประตูพร้อมลูกน้องบางส่วนไปขึ้นรถอีกคัน ขับตามเขาไป สีหน้าเรียบนิ่งเย็นชาจนไม่มีใครอยากจะเข้าใกล้เขาแม้แต่น้อย ศิรินทราแอบมองใบหน้าของเขาอยู่นาน เอาจริง ๆ เขาก็ดูหล่อมากนัก ดูท่าจะเป็นพี่เธอหลายปี แต่ไม่น่าใจร้ายเลยความหล่อเหลาถึงหายไปหมด
"อยากกินฉันเหรอ?" จู่ ๆ กวินฑาก็พูดขึ้นมา จนทำให้ หญิงสาวตัวเล็กสะดุ้งขึ้นพร้อมหันหน้าหนี
"เงียบแบบนี้คงจริงสินะ!" เขายังพูดขึ้นมาต่อ
"มะ ไม่ใช่นะคะ!" เธอรีบปฏิเสธขึ้นมายกใหญ่ ชายหนุ่ม หันหน้ามามองก่อนจะยกมุมปากขึ้น พร้อมขมวดคิ้วจนชนเข้าหากัน
"แล้วแอบมองฉันทำไม? หรือคิดวางแผนจะหนีเหรอศิรินทรา แต่ยากหน่อยนะเพราะถ้าเธอทำอย่างนั้นจริง พี่สาวเธอและตัวเธอเองตายแน่!" เขากัดฟันพูดจาข่มขู่หญิงสาวตัวเล็กจนเธอทำหน้า ไปไม่เป็น
"ฉันรู้คะว่ายังไงก็หนีคุณไปไม่พ้นอยู่ดี"
"รู้ก็ดี ว่าง่าย ๆ ทำตัวดี ๆ เผื่อฉันจะสมเพชทำให้พี่สาวเธอตายช้าลง!"
"แต่ฉันก็ยอมคุณทุกอย่างแล้ว ปล่อยพี่ปาริณีไปเถอะ ได้ไหมคะ คุณจะทำอะไรฉัน ฉันไม่ว่าแต่อย่าทำอะไรพี่สาวฉันเลย" เธอพยายามอ้อนวอนชายหนุ่มอีกครั้ง หวังว่าเขาจะเมตตาและสงสารเธอบ้างที่มาทนชดใช้ในสิ่งที่ไม่ได้ก่ออย่างนี้ กวินฑายกมือขึ้นมาบีบคางมนของศิรินทราไว้แน่น ก่อนจะยิ้มออกมา
"ฉันจะเอาเก็บไปคิดนะ ถ้าเธอบริการฉันดีพอ!" เขาพูดจาสองแง่สองง่ามจนศิรินทราทำตัวไม่ถูก
ไม่นานนักรถตู้คันหรูก็มาถึงเขาใหญ่ บริเวณที่แห่งนี้มีแค่ต้นไม้และป่าเขา เธอก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงพาเธอมาที่นี่คงไม่ได้เอาเธอมาฆ่าหรอกนะ ศิรินทราเดาไปทั่วจนชายหนุ่มมองพร้อมส่ายหัวที่เห็นเธอสั่นกลัว
"ฉันไม่ได้พาเธอมาฆ่าหรอก ไม่ต้องกลัวขนาดนี้ก็ได้เพราะถ้าเธอจะตายคงเป็นที่เดียว บนเตียง!" คำท้ายเขากระซิบข้างหู หญิงสาว ท่าทางยียวนกวนบาทาของกวินฑาทำเอาเธอไม่พอใจอยู่ไม่นาน
"นี่คุณ!"
"ทำไมอายเหรอ หึ! เคย ๆ กันทั้งนั้น ฉันต้องมาประชุมอยู่ที่นี่สักพัก หวังว่าเธอจะไม่สร้างเรื่องจนทำให้ฉันรำคาญใจนะศิรินทรา เพราะถ้าเธอทำจบไม่สวยแน่!"
ชายหนุ่มต้องประชุมกับนักธุรกิจชาวต่างชาติคนหนึ่ง เขาเลยเลือกที่จะพาศิรินทรามาด้วยเพราะไม่อยากทิ้งเธอไว้คนเดียว แถมยิ่งไปรู้ว่าเธอรู้จักกับผู้ชายคนนั้นอีกด้วย คนที่เป็นศัตรูเขามาเนิ่นนาน
'เธอกับมันเป็นอะไรกัน ศิรินทรา!'
ศิรินทรามาพักอยู่ในบ้านไม้ที่กวินฑาสั่งคนจัดเตรียมไว้ให้ เธอถอนหายใจหลายต่อหลายครั้งที่ต้องอยู่เหมือนนกในกรงทองออกไปไหนก็ไม่ได้ แถมต้องโดนชายหนุ่มกระทำย่ำยีเหมือนของตายก็ไม่ปาน สายตามองหน้าต่างผ่านกระจกใสภายนอกมีคนมากมายต่างยืนเฝ้าเธอเอาไว้
"พี่อาทิตย์ พี่จะมาช่วยรินเหมือนในความฝันใช่ไหมคะ?" เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสลดพร้อมกำสร้อยที่อยู่ในคอด้วยหัวใจที่มีหวัง ชีวิตเธอมันไม่เหลืออะไรอีกแล้วตั้งแต่มาพบเขา คำว่าความสุขมันเหมือนไกลออกไปทุกที
"ยินดีที่เราได้ร่วมธุรกิจด้วยกันนะครับคุณหยาง" กวินฑาเอ่ยขึ้นมายื่นมือไปข้างหน้า หนุ่มชาวต่างชาติมองก่อนจะยิ้มให้พร้อมยกมือขึ้นมาจับคนตรงข้าม
"เช่นกันครับ ผมขอตัวก่อน"
"ตามสบายครับ" ชายหนุ่มพูดเสียงนิ่งก่อนจะมองคู่สนทนาเดินไป พร้อมนั่งลงเก้าอี้ตัวหรูเขาถอนหายใจออกมายกใหญ่เมื่อคิดถึงเรื่องที่รู้มาว่านางบำเรอคนสวยนั้นรู้จักกับศัตรูหมายเลขหนึ่งอย่างสุริยะได้อย่างไร
"ขวัญชัย!" เขาเรียกลูกน้องมือดีอีกคนให้เข้ามาหา ชายหนุ่มก้มศีรษะรับคำของเจ้านาย
"เรื่องที่ให้ไปสืบ สรุปว่าไงบ้าง!"
"คุณศิรินทราสนิทกับไอ้อาทิตย์มาตั้งแต่เด็กแล้วครับ และดูเหมือนว่าไอ้อาทิตย์จะชอบพอคุณศิรินทราอยู่ไม่น้อย ผมให้คนของเราไปแอบถามลูกน้องของมันว่าไอ้อาทิตย์มันไม่ยกย่องและเป็นห่วงผู้หญิงคนไหนมากเท่าคุณศิรินทราเลยครับนาย!" พอได้ยินอย่างนั้นกวินฑาก็ทำหน้าไม่พอใจขึ้นมา เขากัดฟันแน่นจนเป็นสันอย่างเห็นได้ชัด
"หึ ดี! ป่านนี้มันคงจะคลั่งตายไปแล้วมั้งที่รู้ว่าผู้หญิงที่มันรักต้องตกอยู่ในมือของฉัน!" ขวัญชัยไม่พูดอะไรต่อก่อนจะมีเสียงโทรศัพท์ดังเข้ามาเขารับสายด้วยสีหน้าตกใจ
"นายครับ ชัยยภัทรโทรมาบอกว่าปาริณีหนีไปได้!" สีหน้าตกใจของกวินฑาแสดงให้เห็นชัดเจน เขาลุกพรวดอย่างไม่พอใจ
"ดูแลยังไงให้มันหนีไปได้ ไปตามมันกลับมาให้ได้ เข้าใจไหม!" เขาถอนหายใจก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องพักของศิรินทรา สีหน้าโกรธแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด
หญิงสาวนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวหรูอย่างเบื่อหน่าย
ปัง! เสียงประตูดังลั่นจนเธอตกใจ ศิรินทราทำตัวไม่ถูกที่เห็นชายหนุ่มโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ กวินฑาขบกรามก่อนจะถอนหายใจออกมาเขาต้องไม่บอกเรื่องที่ปาริณีหนีไปให้ศิรินทรารู้
"มี มีอะไรคะ?" เธอถามเสียงสั่น
"ไม่มี! ไปกันได้แล้ว" เขาพูดเสียงเลือดเย็นก่อนจะหันหลังเดินออกมา หญิงสาวทำหน้างงก่อนจะรีบเดินตามชายหนุ่มไป ที่นี่มีแต่ป่าแต่เขา ขืนถูกทิ้งอยู่ที่นี่มีหวังตกเป็นอาหารสัตว์ป่าแถวนี้แน่ ๆ
