บทที่ 8 8
บนรถ
บรรยากาศตอนนี้ไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุยเกิดขึ้น แต่ดูจาก สีหน้าของกวินฑา หญิงสาวรู้ว่าต้องมีเรื่องเกิดขึ้นแน่
"นี่คุณจะไปไหนคะ? ฉันอยากไปเยี่ยมพี่ปาริณี ถ้าคุณจะกรุณาให้ฉันได้พบพี่สาวสักครั้งได้ไหมคะ" หญิงสาวพูดขึ้นมาอย่างอ้อนวอนเขา
"เธออยู่ในฐานะที่จะเรียกร้องได้ด้วยเหรอศิรินทรา!" เธอหน้านิ่งลงก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ แววตาคมดุแอบมองมายังหญิงสาวร่างบาง เธอไม่พูดอะไรต่อเมื่อถูกปฏิเสธ แววตา คมเหยี่ยวดันไปเห็นสร้อยคอของหญิงสาว อันที่จริงก่อนหน้านี้เขาไม่ได้สนใจมันด้วยซ้ำแต่พอเห็นจี้ก็ไม่พอใจขึ้นมา
'พระอาทิตย์!' เขาพึมพำในใจ เมื่อจี้นั้นเป็นรูปพระอาทิตย์ไม่ต้องบอกก็พอจะเดาออกว่าใครให้มา มือหนาจู่ ๆ ก็จับหญิงสาวหันมาพร้อมจะกระชากสร้อยออกจากคอเธอ
"จะทำอะไร อย่านะ ปล่อยฉัน! นี่คุณปล่อย!" ศิรินทรายกมือ ขึ้นมาปัดมือเขาออกเพื่อไม่ให้เขาดึงสร้อยเส้นนี้ออกไปจากคอ
"อยู่เฉย ๆ รักมันมากใช่ไหมไอ้สร้อยเส้นนี้ถึงหวงนักหวงหนา" ชายหนุ่มยังคงไม่ลดละความพยายามเมื่อหญิงสาวดิ้นไปมาไม่ยอมอยู่ท่าเดียว
เพี๊ยะ! ปัดไปปัดมาปลายนิ้วเรียวฟาดเข้าหน้าหนาดังฉาก ลูกน้องคนสนิทและคนขับรถต่างพากันตกใจ หญิงสาวตกใจตาโตเมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าหันไป กวินฑาหลับตาพร้อมกัดฟันด้วยความโกรธ
"เธอกล้าทำร้ายฉันเหรอฮะ! หวงมากใช่ไหม ได้! เธอได้เสียใจแน่ที่ได้ทำอย่างนี้" ชายหนุ่มยกมือมาปิดกระจกกั้นลงฝั่งคนขับและคนนั่งหลัง สีหน้าตกใจของศิรินทราเผยให้เห็นเมื่อ ชายหนุ่มกระชากตัวเธอขึ้นมาบนตัก ก่อนจะรวบเอวบางพร้อมกดริมฝีปากหนาประกบปากอวบอิ่มของหญิงสาวอย่างรุนแรง
"อ่อยอัน (ปล่อยฉัน)" เธอพยายามดันตัวเขาออกแต่ก็ไม่เป็นผล แรงของชายหนุ่มนั้นมีมากกว่าเธอหลายเท่า ลิ้นสากควานหาน้ำหวานจากปากหญิงสาวอย่างรุนแรง เขาจูบเธอไม่ยอมปล่อยเมื่อเห็นว่าหญิงสาวดิ้นเหมือนคนขาดอากาศหายใจ เขาจึงถอนจูบก่อนจะใช้มืออีกข้างกระชากสร้อยออกจากคอ ศิรินทรามองชายหนุ่ม อย่างเสียใจเธอเจ็บทั้งตัวทั้งใจเมื่อถูกเขาทำอย่างนี้
"เลว คุณมันเลวที่สุด!"
"ขอบใจที่ชม รู้ไหมฉันยังเลวได้มากกว่านี้อีกร้อยเท่าพันเท่า อยากรู้ไหมละว่าฉันจะจัดการพี่สาวเธอยังไงศิรินทรา!"
"ฮึก ฮื่อ ฉันเกลียดคุณ!" เธอร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บใจที่ไม่สามารถทำอะไรเขาได้ เมื่อเห็นเธอร้องไห้เขาก็ยิ่งไม่พอใจ ก่อนจะผลักร่างบางออกจากตักจนเธอล้มไปกองข้างล่าง
"ส่วนไอ้สร้อยไร้ค่าเส้นนี้ทิ้งมันไปดีกว่า!"
"อย่านะฉันขอร้อง" เธอยกมือไหว้เขาเสียงสั่น เมื่อเห็น หญิงสาวทำอย่างนั้นกวินฑาก็เจ็บแปลบขึ้นมา เขามองเธอด้วยหางตา ก่อนจะเปิดกระจกรถพร้อมปาสร้อยเส้นนั้นลงไป
"ไม่นะ! คนเลว ไอ้คนเลว ทำอย่างนี้ทำไม ฉันยังชดใช้ไม่พออีกเหรอ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย ฮึกฮื่อออ ทำม่ายยย!"
พรึบ! หญิงสาวร้องโวยวายก่อนจะเป็นลมหมดสติไป ชายหนุ่มตกใจพร้อมดึงเธอขึ้นมานั่งบนเบาะก่อนจะเรียกสติเธอ
"ศิรินทรา! ตื่นสิ โธ่เว้ย!" กวินฑาร้องเรียกหญิงสาวด้วยความหงุดหงิดใจที่เธอเป็นลมหมดสติไปเพราะไอ้สร้อยเส้นนั้น ไม่นานนักรถตู้คันหรูก็เลี้ยวเข้ามาจอดที่บ้านหลังใหญ่ของชายหนุ่ม ทั้งลูกน้องและแม่บ้านต่างลงมาต้อนรับต่างพากันตกใจที่เห็นกวินฑาอุ้มร่างไร้สติของศิรินทราลงจากรถ
"ไปหายาดมยาหอมมาสิ!" เขาพูดตะคอกแม่บ้านที่ทำหน้าไม่ถูกก่อนทุกคนจะรีบแยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทาง หญิงชรารีบให้เด็กเตรียมหายาดมยาหอม ก่อนจะตามชายหนุ่มยกไปบนห้องนอนเล็กชั้นสองของบ้าน กวินฑานั่งบนเตียงข้าง ๆ หญิงสาว ก่อนจะยกมือขึ้นมาจับหน้าผากเธอไปมา แววตาคมนิ่งจ้องมองใบหน้าสีซีดขาวอยู่นานพอสมควร เกลียดเธอสิทำไมกัน ทำไมเขาต้องใจเต้นแรงด้วย
"ผมฝากด้วยนะป้า!" เขารีบถอยออกห่างร่างบางที่นอนไร้สติ ก่อนจะหันไปบอกแม่บ้านคนสนิทด้วยคำพูดเย็นชา หญิงชรามองตามหลังชายหนุ่มอย่างแปลกใจก่อนจะรีบมาดูแลศิรินทรา
อีกด้านของบ้านหลังเล็กแถวชานเมือง
ปาริณีหนีออกมาได้โดยได้รับความช่วยเหลือจากสุริยะ เธอต้องเก็บตัวไม่ออกไปไหนเลย หญิงสาวอึดอัดเล็กน้อยแต่ถ้าไม่ทำอย่างนี้กวินฑาก็ต้องตามเธอเจออีกแน่ คนอย่างเขากัดไม่ปล่อยอยู่แล้ว ไม่นานเสียงรถเก๋งคันหรูก็เลี้ยวเข้ามาจอดในบ้านปาริณีรีบมองหน้าต่างด้วยความตกใจ พอเห็นว่าเป็นสุริยะเธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาในบ้านด้วยความไม่พอใจ เขาส่งคนไปช่วยเธอออกมาก็เพราะอยากจะต่อว่าปาริณีที่ปล่อยให้หญิงสาวอันเป็นที่รักถูกจับตัวไปแทน
"เธอทำกับน้องสาวตัวเองได้ยังไงปาริณี ฮะ พี่ไม่คิดเลยนะว่าเธอจะกล้าทำถึงขนาดนี้"
"พี่อาทิตย์ พี่อย่าเพิ่งมาต่อว่าณีได้ไหม ไม่ใช่ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับยัยริน ณีจะไม่เสียใจ แต่ชีวิตณียังเอาตัวเองไม่รอดจะให้ณีไปช่วยน้องยังไง?!"
