บทที่ 9 9
"ก็ไม่ใช่เพราะเธอเหรอฮะ! ที่ทำอะไรต่ำ ๆ อย่างนั้น แล้วเป็นไงตอนนี้หนีหัวซุกหัวซุน คิดเหรอว่าคนอย่างไอ้กวินฑาจะยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ มันไม่เก็บเธอไว้แน่"
"พี่ต้องช่วยฉันนะ ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี ฉันไม่รู้ว่านังนั้นจะเป็นน้องสาวของไอ้สารเลวนั้น!" หญิงสาวพูดเสียงสั่น ตอนนี้คงไม่มีใครช่วยเธอได้แล้วจริง ๆ นอกจากเขา
"ครั้งสุดท้ายที่ฉันจะยอมช่วย แต่ที่ฉันช่วยก็เพื่อน้องริน ช่วงนี้อยู่ที่นี่ไปก่อนจะมีคนมาคอยเฝ้า ห้ามติดต่ออะไรกับใครเด็ดขาดเข้าใจไหม?"
"ค่ะ ณีเข้าใจแล้ว" เธอไม่พูดเรื่องที่ศิรินทรามีอะไรกับกวินฑาให้สุริยะได้รับรู้ เพราะถ้าเขารู้มีหวังเรื่องใหญ่กว่านี้แน่
"ฉันจะหาทางช่วยน้องรินออกมาให้ได้! ไม่ว่าต้องบุกน้ำลุยไฟ ฉันก็จะทำ"
ผ่านไปหลายชั่วโมง
เปลือกตาหนาพยายามลืมตาอย่างช้า ๆ หญิงสาวร่างบางอรชรมองไปรอบ ๆ ห้องอีกครั้ง ใช่มันคือที่เดิมห้องเชือดที่ถูกเขาทำระยำย่ำยีอย่างไม่ปรานี ทำไมเธอไม่ตาย ๆ ไปซะ ชีวิตที่เหลืออยู่ตอนนี้เธอไม่อยากเป็นแบบนี้อีกต่อไป น้ำตาหยดใสไหลออกมาจากดวงตากลมโต เธอเจ็บปวดไม่น้อยเมื่อนึกถึงเขา
"ตื่นแล้วเหรอ?" เสียงเข้มถามเธอออกมาอย่างเรียบนิ่ง เสียงของเขาทำเอาคนที่นอนอยู่สะดุ้งขึ้นมา เขาเข้ามาตั้งแต่ตอนไหนกัน ศิรินทราไม่พูดตอบอะไรเขาเลยสักคำ สิ่งที่เขาทำเธอยังไม่ลืม เสียงถอนหายใจออกมาดังลั่นเมื่อเขาเห็นเธอเมินใส่
"หึ! คงหายดีแล้วสินะถึงได้อวดเก่งเหมือนเดิม ทำไมอาลัยอาวรณ์ไอ้สร้อยราคาถูกนั่นมากสินะถึงได้เป็นลมล้มไป"
"ถ้าจะมาพูดจาประชดฉัน งั้นก็เชิญคุณออกไปเถอะค่ะ ฉันไม่อยากได้ยิน!" เธอพูดออกมาอย่างเหลืออดที่คำพูดของกวินฑาชวนหาเรื่อง
แต่สายตาของคนใจร้ายที่มองตาเขียวใส่หญิงสาวที่ในตอนนี้ นั่งหันหน้าไปอีกทาง เธอไม่อยากจะเห็นหน้าเขาก็ว่าได้
"ฉันหิวแล้ว รีบ ๆ ลงไปกินข้าว!" เขาพูดเสียงเรียบแต่คนฟังกลับถอนหายใจ
'หิวก็ไปกินสิ จะมายุ่งกับฉันทำไม ท้องไม่ผูกติดกันซะหน่อย' ศิรินทราคิดในใจไม่พูดอะไรออกมาแต่ก็ยังหันหน้าหนี ไม่สนใจ ชายหนุ่มที่ยืนกอดอกอยู่ยิ้มเยาะในความอวดเก่งของ หญิงสาว เขาถอนหายใจออกมาดังเฮือกอีกครั้งก่อนจะหยิบโทรศัพท์เหมือนจะกดโทรไปหาใครบางคน ศิรินทรายังคงนิ่ง
"ฆ่าอีนังสารเลวนั้นซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้ามันอีก!" เขาแกล้งพูดเสียงดังเพื่อให้ศิรินทราได้ยิน หญิงสาวพอได้ยินอย่างนั้นก็รีบหันมามองอย่างตกใจ
"อย่านะ อย่าฆ่าพี่ณีนะคะคุณกวินฑา!" เธอเสียงสั่นพูดพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสอง
"ทำไมฉันต้องฟังเธอ ในเมื่อเธอยังไม่ฟังคำสั่งฉันเลย ศิรินทรา" เขาพูดเสียงเย็นชาก่อนจะเดินออกมา แต่ทว่าร่างของคนตัวเล็กรีบลุกออกจากเตียงพร้อมกอดเขาจากด้านหลัง จู่ ๆ สีหน้าของกวินฑาก็เปลี่ยนไป เขาอึ้งเล็กน้อยที่ศิรินทราทำแบบนี้
"ฉันยอมทุกอย่าง อย่าฆ่าพี่ณีเลยนะคะ ได้โปรด" เธอ หมดหนทางเลือก วินาทีนี้เธอยอมทำทุกอย่างเพื่อให้พี่สาวคนเดียวของเธอมีชีวิตรอด กวินฑายิ้มอย่างพอใจก่อนจะหันกลับมาพร้อมมือที่ยกคางมนให้เงยหน้ามองเขา ก่อนจะมองใบหน้าจิ้มลิ้มนิ่ง
"ว่าง่าย ๆ แต่แรกก็ไม่ต้องเป็นแบบนี้หรอกศิรินทรา เธอต้องอยู่กับฉันชดใช้แทนพี่สาวเธอจนกว่าฉันจะพอใจ ไปรอที่ห้องอาหารฉันจะบอกลูกน้องไม่ให้ฆ่านังสารเลวนั้น!" เธอรีบ พยักหน้าก่อนจะเช็ดน้ำตาพร้อมลงไปรอเขาที่ห้องอาหารอย่าง ว่าง่าย กวินฑามองตาแผ่นหลังหญิงสาวจนเธอลับสายตาก่อนจะถอนหายใจออกมาดังเฮือกอีกครั้ง เขาส่งข้อความไปบอกลูกน้อง ให้รีบตามตัวปาริณีกลับมาก่อนที่ศิรินทราจะรู้ว่าจริง ๆ แล้วพี่สาวของเธอหนีออกไปได้
บนโต๊ะอาหารที่ถูกจัดแค่สองที่ มีอาหารคาวหวานจัดเรียงอย่างสวยงามแม่บ้านสองสามคนยืนรอพร้อมเสิร์ฟเครื่องดื่ม และเติมข้าว พอเห็นกวินฑาลงมาแม่บ้านเหล่านั้นก็รีบทำตามหน้าที่ตัวเอง ศิรินทราที่ตอนนี้ใบหน้าเรียบนิ่งก่อนจะยอมทานข้าวอย่าง ว่าง่ายเธอไม่พูดไม่จาอะไรเลย สายตาของกวินฑายังคงจ้องมองเธอไม่เลิกพร้อมตักข้าวเข้าปากไป เสียงฝีเท้าของลูกน้องคนสนิทอีกคนเดินมาหาพร้อมกระซิบบอกบางอย่างก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้ เขายกมุมปากก่อนจะลุกออกไปคุยสายคนแปลกหน้าข้างนอก
"ไม่คิดว่าคนอย่างนายจะโทรมาหาฉันได้!"
"ปล่อยน้องรินไม่งั้นฉันไม่อยู่เฉยแบบนี้แน่"
"น้องริน? คือใครเหรอทำไมไม่รู้สึกคุ้นชื่อนี้เลย!" เขาตอบด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่ทำคนฟังโมโหขึ้นมาไม่น้อย
"หึ! คนมีอำนาจอย่างนายกวินฑาต้องมาโดนจับเพราะข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวผู้หญิงคิดว่ามันคุ้มไหมครับ!" เขาร้องขู่ แต่คำขู่แค่นี้หรือจะทำให้คนอย่างกวินฑาเดือดร้อน
"หึ! ถ้าจะโทรมาแค่เห่าก็พอเถอะเสียเวลาอันมีค่าของฉัน แค่นี้นะมีคนนอนรอฉันอยู่บนเตียง!" เขาพูดเน้นคำก่อนจะตัดสายสุริยะทิ้ง ใช่ เขาไม่กลัวคำขู่จากปากผู้ชายคนนั้น หนำซ้ำเขายิ่งรู้สึกมีความสุขที่ได้ทำให้สุริยะตายทั้งเป็นอีกด้วย
'น้องรินอย่างนั้นเหรอ ต่อไปผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ของนายอีกต่อไปสุริยะ!'
ปัง! เสียงสุริยะขว้างมือถือลงพื้นอย่างเจ็บใจ สองมือหนาบีบแน่นแววตาโกรธแค้นจ้องมองอย่างจะกินเลือดกินเนื้อเมื่อนึกถึงคำพูดของกวินฑา
