บทที่ 10 ไปต่อให้สุด
อลันนิ่งสนิทคล้ายเวลาหยุดเดิน ความเงียบปกคลุมไปชั่วขณะ เหลือเพียงแค่เสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่และความร้อนที่ระอุอยู่บนเตียงเท่านั้น
สายตาของเขาจับจ้องใบหน้าที่เปียกปอนไปด้วยน้ำตาของเอินหนิง ความบริสุทธิ์ของเธอคือสิ่งที่เขาไม่คาดคิด และมันก็ทำให้กำแพงความอวดดีในใจพังทลายลงจนแทบไม่เหลือ ความรู้สึกผิดแล่นพล่านเข้ามาในอกอย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใคร
‘เธอไม่เคย…’
คำนี้วนเวียนอยู่ในหัวเขาไม่หยุด
แต่แล้ว… ฤทธิ์ยาก็สำแดงเดชขึ้นมาอีกครั้ง ความร้อนรุ่มในกายทวีความรุนแรงมากขึ้นจนเขาแทบคลั่ง แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของร่างกาย บีบคั้นให้เขาต้องหาทางปลดปล่อยความต้องการทางเพศที่อัดอั้นอยู่ในอก
ชายหนุ่มมองเรือนร่างขาวเนียนที่อยู่ใต้ร่าง ความใคร่พลุ่งพล่านเกินกว่าจะต้านทานไหว ซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอขาว สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ทำให้เขาแทบคลั่ง ก่อนจะขบเม้มเบาๆ อีกครั้งจนเกิดรอยแดงเป็นทาง
แต่แค่นั้น… กลับไม่พอสำหรับมาเฟียหนุ่ม!
“เอิน…” เขาเรียกเธอเสียงพร่า
“ได้โปรด… ปล่อยฉันไปเถอะนะ”
เสียงขอร้องที่สั่นเครือของเธอทำให้อลันลังเลมากขึ้น กัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับบวมเป่ง
ใจหนึ่งอยากถอนตัวออก… เพื่อลดความเจ็บให้เธออีกนิด
แต่ส่วนที่ลึกกว่านั้น… คืออยากครอบครอง อยากทำในสิ่งที่พ่อของเธอต้องการ แม้ปลายทางอาจไม่สุขสมหวังตามคาดก็ตาม
“ไม่แทนตัวเองแบบนี้” เขาไม่ชอบ และไม่คิดจะปิดบังเธอ
“ก็ได้ คุณปล่อยเอินไปได้ไหม เอินทนไม่ไหวจริงๆ”
เธอสะอื้นหนักขึ้น ขณะที่อลันสูดหายใจลึก มองลงไปที่จุดเชื่อมต่อระหว่างกันอย่างชั่งใจ เรื่องราวมันเดินมาไกลเกินกว่าจะถอยกลับได้อีก เพราะเธอ… ไม่มีวันเหมือนเดิมอีกแล้ว
อลันพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ นัยน์ตาอ่อนแสงเล็กน้อย ก้มลงกดจูบที่หน้าผากเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากร้อนผ่าวไปจูบซับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
“เจ็บตรงไหน”
น้ำเสียงของเขานุ่มลงกว่าที่เคย แต่ยังคงแฝงไปด้วยอำนาจ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันยุ่งเมื่อได้ยินเสียงหัวใจเธอเต้นเร็วผิดปกติ เหงื่อที่ไหลซึมตามไรผมก็ดูมากเกินพอดี
ไม่ใช่อาการขวยเขิน แต่มันมีบางสิ่ง...ที่ผิดแปลกไป
อยากถามให้หายสงสัย แต่ความใคร่กลับไม่ปรานีเขาสักนิด!
“ตรงนั้น…” เธอตอบเสียงสั่น ไม่กล้าสบตา
“ฉันรู้” เขากระซิบ “แต่เรามาไกลเกินกว่าจะหยุดได้แล้ว”
“ไม่เอาแล้วนะ!”
เธอช้อนสายตามองเขาอย่างเว้าวอน ทำเอาคนมองถึงกับชะงักจนพูดไม่ออก สงสารก็สงสาร แต่ความต้องการที่ร่ำร้องอยู่ในอกกลับพุ่งทะยานไม่ยอมให้เขาผ่อนปรนให้เธอแม้เพียงคืบ
“ไม่เป็นไร ฉันจะค่อยๆ ทำ ขอแค่เธออย่าเกร็งก็พอ”
เขาตัดสินใจแช่แท่งเนื้อร้อนแข็งเอาไว้ภายในช่องทางรักของเธอแบบนั้น ขณะที่ปากยังคงพรมจูบเนื้อกายหอมหวาน แวะหยอกเย้าที่เนินอกอวบอิ่ม สลับกับดูดกลืนและบดบี้ยอดเกสรสีหวานด้วยปลายนิ้วจนเอินหนิงแอ่นอกสู้โดยไม่รู้ตัว
ความเสียวซ่านที่ถูกกระตุ้นบวกกับฤทธิ์ยาที่กำลังไหลเวียนในร่างกาย ทำให้เธอเผลอครางออกมาอย่างหน้าไม่อายในท้ายที่สุด
“อื้อ…”
อลันยิ้มมุมปาก รู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของคนใต้ร่าง เมื่อช่องทางรักเริ่มคลายตัวลงและตอบสนองตามสัญชาตญาณ
เขาจึงถอนสะโพกออกช้าๆ แล้วดันกลับเข้าไปลึกกว่าเดิมจนมิดด้าม คราวนี้ไม่มีเสียงสะอื้นเจ็บปวด แต่เปลี่ยนเป็นเสียงครางแผ่วเบาที่หลุดออกมาจากลำคอหญิงสาวเป็นระยะ
“อ๊า…”
เสียงนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่สำหรับอลันแล้ว... มันเหมือนประกายไฟเล็กๆ ที่จุดติดความใคร่ที่กำลังลุกโหม
“เธอพร้อมแล้วเอินเอิน”
เขากระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากยังวนเวียนอยู่ที่ยอดอกอิ่ม สลับดูดกลืนและเลียวนรอบหัวนมสีหวานจนชุ่มด้วยน้ำลายเหนอะหนะ
สะโพกเริ่มเคลื่อนไหวเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ไม่เร็ว แต่ลึกทุกครั้งที่ดันเข้าไปสุดโคน ความคับแน่นและความร้อนรุ่มของเธอทำให้อลันต้องกัดฟันกรอด กลั้นเสียงครางที่กำลังจะหลุดออกมา
“แน่นมาก… เธอรัดฉันแน่นจนแทบขยับไม่ได้เลยรู้ไหม”
เขาบอกเสียงกระเส่า กดจูบหนักๆ ที่ขมับหญิงสาว
เอินหนิงเม้มริมฝีปากแน่น เมื่อความเจ็บปวดเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เธอไม่เคยสัมผัส สองมือเล็กยกขึ้นมาโอบรอบแผ่นหลังกว้างของเขาไว้แน่น เมื่อเขาปลดเข็มขัดให้
“เบาหน่อย… เบากว่านี้หน่อย” เธอบอกเสียงสั่น
อลันยกยิ้ม มือข้างหนึ่งเลื่อนลงไปจับสะโพกนุ่มยกขึ้นเล็กน้อยเพื่อปรับองศา ก่อนจะดันตัวเองเข้าไปลึกและแรงขึ้นกว่าเดิมอีกนิด
ตับ! ตับ! ตับ!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผสมกับเสียงน้ำกามที่ชุ่มโชก แต่สองหนุ่มสาวกลับหยุดตัวเองไม่ได้
“อ๊า…”
เอินหนิงร้องเสียงหลงเมื่อเขากดที่จุดหฤหรรษ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความเสียวซ่านพุ่งทะยานขึ้นจากท้องน้อย แล่นพล่านไปทั่วร่างกายจนถึงปลายนิ้ว
“อยู่ตรงนี้นี่เอง”
อลันพึมพำเสียงพร่า ดวงตาเป็นประกายพึงพอใจ รีบเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ประคองใบหน้าของเอินหนิงให้มองตรงมา ก้มลงจูบปากเธออย่างดุเดือดพร้อมสอดลิ้นเข้าไปดูดกลืนเสียงครางแสนหวาน
ดวงตาของทั้งคู่สบกันท่ามกลางแสงไฟสลัวบนเตียง ขณะที่สะโพกของเขายังทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม
“อลัน… ช้า… ช้าหน่อย…”
“ไม่ได้แล้ว” เขากัดฟันตอบ น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความใคร่ “เธอฟิตขนาดนี้… ฉันทนไม่ไหวหรอกเอิน”
เขาก้มลงกัดที่ซอกคอขาว ขณะที่สะโพกยังคงเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องและแรงขึ้นเรื่อยๆ จนน้ำรักสีใสไหลเปื้อนต้นขา
เอินหนิงรู้สึกตัวเองกำลังจะแตกสลาย ความเสียวที่สะสมกำลังทะยานขึ้นสูงจนเธอแทบหายใจไม่ออก มือทั้งสองข้างจิกแผ่นหลังเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะ...
“อลัน… เอิน… เอินไม่ไหว!”
