บทที่ 103 ไม่มีวันรักใคร

23.45 น. ในวันเดียวกัน...

กลิ่นชาอู่หลงยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศไม่จาง แต่บรรยากาศกลับหนักอึ้งกว่าทุกครั้ง หลี่เซิ่งนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ปลายนิ้วเคาะบนพนักเก้าอี้เป็นจังหวะช้าๆ สีหน้าที่เคยยิ้มแย้มยามเจรจากับหลินเฟยหลงจางหายไปจนหมด

ยิ่งนึกถึงคำพูดที่หนุ่มคราวลูกเกริ่นไว้ ท่านก็ยิ่งอึดอัดใจ!

“เร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ