บทที่ 11 เสร็จสิ้น
“อย่าเพิ่งไม่ไหวสิ!”
“เอินรู้สึกเหมือน...จะขาดใจ”
เสียงของเอินหนิงสั่นเครือจนแทบไม่เป็นคำ ใบหน้าเธอแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้า แต่ครั้งนี้คือน้ำตาแห่งความเสียวซ่านที่ท่วมท้นจนคุมไม่ได้ อลันเองก็กัดฟันแน่น กระแทกสะโพกเร็วและแรงขึ้นอีกหลายครั้งโดยไม่ยอมชะลอ
“ปล่อยเลย… ปล่อยมันออกมา”
เขากระซิบเสียงพร่า เสียวซ่านไม่ต่างจากเธอสักนิด
“เธอกำลังจะเสร็จ และฉัน...ก็เหมือนกัน”
เอินหนิงไม่อาจทนได้อีกต่อไป ร่างกายถูกกระตุ้นอย่างต่อเนื่องบวกกับฤทธิ์ยาที่ยังคุกรุ่น ทำให้ทุกอย่างพุ่งทะยานจนถึงขีดสุดอย่างที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน
“อ๊า!”
เธอร้องเสียงหลง ร่างกายกระตุกอย่างแรง ช่องทางรักรัดแน่นราวกับจะบีบให้เขาขาดใจ น้ำกามเฉอะแฉะพุ่งทะลักออกมาจนชุ่ม
ความรัดแน่นที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้อลันครางลั่นแผ่วในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงด้วยความสุขสม
“เอิน!”
เขากระแทกเข้าไปอีกสามครั้งสุดแรง ก่อนจะดันมิดด้ามและนิ่งสนิท ตัวตนแข็งแกร่งกระตุกวาบภายในร่างกายเธออย่างแรง น้ำอสุจิร้อนผ่าวพุ่งทะลักฉีดพ่นเต็มโพรงมดลูกจนล้นทะลัก ไหลย้อยออกมาจนเลอะเปรอะเปื้อน
ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดกันและกันอย่างไม่ยอมน้อยหน้า อลันก้มลงกอดร่างกายที่ยังสั่นระริกของเธอไว้แน่น ริมฝีปากกดจูบที่หน้าผากเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่เคยรู้สึกสุขสมขนาดนี้มาก่อน
“ดีมาก... เธอดีที่สุดเลยเอิน”
เขาพึมพำเสียงพร่า ยังคงฝังตัวเองภายในเธอโดยไม่ยอมถอน
“ฉันไม่เคยเสร็จแรงขนาดนี้มาก่อน เธอรัดแน่นจนฉันแทบขาดใจเลยรู้ไหม”
ประโยคนั้นของเขาเหมือนมีดที่กรีดลึกลงมากลางใจ...
เอินหนิงหลับตาพริ้ม เม้มริมฝีปากแน่น แม้ร่างกายส่วนล่างยังคงตอดรัดเขาไม่เลิก แต่หัวใจกลับเย็นเยียบ ความอัปยศและความเจ็บปวดท่วมท้นจนพูดไม่ออก
เธอเป็นได้แค่เครื่องมือของครอบครัว…
เป็นแค่สิ่งของ...ที่พ่อส่งมาเพื่อผูกมัดเขา
ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บ เจ็บที่เธอไม่อาจปกป้องตัวเองได้!
“ร้องไห้อีกแล้ว”
อลันใช้ปลายนิ้วไล้คราบน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบา แววตายังคงเจือด้วยความปรารถนาที่ยังไม่จางหาย
“ยังเจ็บอยู่เหรอ แต่เมื่อกี้เธอครางเสียงดังมากเลยนะ”
ถ้อยคำที่เขาใช้ ช่างคมเสียยิ่งกว่ากรรไกรเป็นสิบเท่า!
จริงอย่างที่เขาว่า ผู้ชายใจดีคนนั้นตายไปจากชีวิตเธอแล้วจริงๆ หยุดหวัง หยุดเพ้อฝันว่าจะมีใครสักคนเห็นคุณค่าของเธอสักที
เพราะถ้าหากยังไม่หยุดตอนนี้... หัวใจคงเจ็บเจียนตาย!
“ปล่อยเอิน” เธอพยายามดิ้นหนี แต่อลันกลับไม่ปล่อยง่ายๆ
“ไม่ปล่อย”
เขายิ้มมุมปาก ลูบไหล่ขาวเนียนของเธอไปมาราวกับไม่ได้ยินในสิ่งที่เธอร้องขอ
“อย่าหวงตัวไปหน่อยเลย ไม่มีประโยชน์หรอกน่า”
“คุณก็รู้ว่าเอินไม่ได้อยากทำแบบนี้ตั้งแต่แรก”
เธอพยายามยกเหตุผลขึ้นมาอ้าง แม้ความร้อนในร่างกายจะเริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเขาแตะต้องที่ยอดอกอิ่มอย่างจงใจ
อลันรู้ดีว่าฤทธิ์ยายังไม่หมดไปง่ายๆ จึงก้มลงจูบเธอเบาๆ ก่อนกระซิบเสียงนุ่มที่ข้างหู
“แต่เราก็ทำไปแล้ว และมันก็ดีมากนะ”
“คุณ...”
แม้จะขัดใจนิดหน่อยที่เธอไม่เรียกชื่อเขาเหมือนครั้งแรกที่เจอกัน แต่อลันก็ไม่ถือสาเมื่อรู้ว่าเธอยังคงโกรธที่เขาพรากบางสิ่งไป
แต่เรื่องนี้... ใช่เขาคนเดียวหรือไงที่มีความผิดน่ะ?
“ไม่ต้องร้องแล้ว อีกเดี๋ยวยาก็ออกฤทธิ์อีก”
“งั้นก็ไม่ต้องทำสิ เอินเองก็ไม่...”
“เธอจะทรมานมาก ถ้าเราไม่ทำแบบนั้น”
เขาสบตาเธอนิ่ง ขณะที่เอินหนิงได้แต่หันหน้าหนีอย่างไม่รู้ว่าควรพูดอะไร สิ่งที่เขาพูดใช่ว่าจะผิดไป เมื่อความร้อนในร่างกายเริ่มไต่ระดับขึ้นอีกครั้ง
เธอไม่ชอบอาการครั่นเนื้อครั่นตัวคล้ายจะมีไข้แบบนี้ แต่ไม่อาจทำสิ่งใดได้นอกจากปล่อยให้โชคชะตาพาไป
“เอินจะอดทน ขอแค่คุณเมตตาเอินสักครั้ง”
อลันยิ้มจางๆ ก่อนจะชี้ให้เธอมองกระจกบานใหญ่ที่ติดไว้บนผนังทั้งสองด้าน ภาพสะท้อนที่เห็นทำให้เอินหนิงหน้าแดงก่ำด้วยความอาย ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยรอยจูบ และคราบบางอย่างที่ยังไหลย้อยจนเปื้อนที่นอนเป็นวง
“เธอเป็นของฉันแล้ว ทำอีกก็ไม่เป็นไร อย่าอายไปเลยนะ”
“มันไม่ใช่เรื่องที่เราควรทำ”
“แต่เราก็ทำไปแล้ว และเธอ...ก็ทำได้ดีมาก”
เจ็บแล้วก็เจ็บอีกซ้ำๆ จนน้ำตาซึมยิ่งกว่าเก่า...
เอินหนิงซุกหน้าลงกับบ่ากว้างของเขาโดยไม่พูดอะไรต่อ เพียงปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบๆ รอเวลาให้ยาออกฤทธิ์เท่านั้น
ส่วนอลัน... ลึกๆ ในใจของเขากำลังอิ่มเอมและมีความสุขอย่างที่เขาไม่เคยได้รับ แต่ขณะเดียวกันคำถามกลับวนเวียนในหัวไม่หยุด
ทุกอย่างจะสุขได้จริง อย่างที่เขากำลังรู้สึกไหม?
ในเมื่อมันคือเกม… เกมที่พ่อของเธอจงใจวางหมากและจัดฉากขึ้นเพื่อผูกมัดเขา การครอบครองเธอในคืนนี้ล้วนเป็นเพียงแผนการอันแยบยลของตาเฒ่าเจ้าเล่ห์คนนั้น
อลันหลับตาลงช้าๆ กอดเอินหนิงแน่นขึ้นอีกนิด
รู้ดีว่าความสุขที่เพิ่งเกิดขึ้นอาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะที่กำลังจะตามมา
เพียงแต่ตอนนี้… เขายังไม่อยากคิดถึงมัน
เขาอยากเก็บความรู้สึกอบอุ่นและความอิ่มเอมนี้ไว้ก่อน แม้จะรู้เต็มอกว่ามันอาจไม่ยั่งยืนก็ตาม
