บทที่ 12 แผนรับมือ
สามครั้ง... ไม่น้อยและไม่มากเกินไป
แต่สำหรับคนที่ไร้ประสบการณ์อย่างเอินหนิง ถือว่าค่อนข้างหนักจนอลันเองยังอดสงสารหญิงสาวไม่ได้ เธอนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงกว้าง โดยไม่รู้เลยว่าถูกมองด้วยสายตาแบบไหน
ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะทายาที่ข้อมือให้เธออย่างเบามือ พร้อมกระชับผ้าห่มอีกนิดก่อนจะเดินออกมา
บุหรี่มวนแรกถูกจุดสูบอย่างชั่งใจ แต่มวนต่อมา กลับเป็นความตั้งใจของคนที่รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไร
ระหว่างดีใจที่เขาได้ครอบครองเธอเป็นคนแรก...
หรือควรหนักใจ... กับเรื่องที่จะตามมาหลังจากนี้ต่างหาก
“จะให้ผมส่งเธอกลับเลยไหมครับเจ้านาย?”
ลู่หมิงตัดสินใจถาม หลังจากผู้เป็นนายนั่งนิ่ง มองวิวทิวทัศน์ในยามค่ำคืนของเกาะฮ่องกงอย่างไม่รู้จักเบื่อ
“ยังก่อน”
“แต่ถ้าเราเก็บเธอไว้นาน เรื่องอาจจะยุ่งมากกว่าเก่า”
“ไม่เป็นไร เอินเอินควรได้พักมากกว่านี้อีกหน่อย”
น้ำเสียงนั้นเจือด้วยความห่วงใย จนแม้แต่ลู่หมิงเองก็ยังแปลกใจที่เจ้านายคิดเป็นห่วง ‘คู่นอน’ ขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้น
“ทางนั้นมีความเคลื่อนไหวอะไรไหม?”
พูดจบก็ยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบ ขณะที่คิ้วทั้งสองข้างขมวดจนแน่น
“ส่งคนมาเฝ้าที่หน้าตึก แต่ด้านอื่นๆ ยังไม่เคลื่อนไหวอะไร”
“ถ้าฉันปล่อยให้เอินเอินออกไป พรุ่งนี้จะมีข่าวใหญ่ทันที”
อลันหลับตานิ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งอย่างแน่วแน่ เรื่องที่เขาสงสารเธอก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่เรื่องรักษาชื่อเสียงและเกียรติยศที่สร้างสมมาตั้งแต่รุ่นพ่อนั้น ก็เป็นอีกเรื่องที่เขาต้องปกป้องยิ่งชีวิต
“คิดจะทำยังไงต่อไปครับนาย?”
“โทรตามหวังลี่จิน สั่งให้เธอมาที่นี่ภายในสองชั่วโมง”
ชื่อนี้เรียกความฉงนให้ลู่หมิงไม่น้อย ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้เป็นนายถึงพูดถึง ‘คู่นอนคนดัง’ คนที่มักสร้างปัญหาและแสดงออกเสมอมาว่าอยากได้ประธานของห้าวอิงกรุ๊ปและเพื่อนสนิทอีกสองคนของเขา
เธอคือตัวปัญหาใหญ่ที่คนตระกูลหลินไม่ชื่นชอบ...
แต่ครั้งนี้...อลันจำเป็นต้องใช้เธอเพื่อผลประโยชน์ที่ลึกยิ่งกว่า
“ย้ำด้วยล่ะ ว่าฉันอยากเห็นเธอใส่เดรสเกาะอกสีแดง”
“นั่นมัน...” ลู่หมิงพึมพำ เข้าใจเจ้านายขึ้นมาทันที
“ห้ามมัดผม และห้ามแต่งหน้าจัดโดยเด็ดขาด”
ผู้เป็นนายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะหันไปสบตาลูกน้อง
“ทำให้ดูคล้ายเอินหนิงที่สุด เข้าใจไหม?”
“ผมจะทำตามที่สั่งเดี๋ยวนี้ครับ”
ลู่หมิงค้อมศีรษะลงเล็กน้อยก่อนจะถอยออกไป อลันพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะมองไปที่ประตูห้องนอนอีกครั้ง
ไม่เข้าใจตัวเองนักหรอก...ว่าทำไมถึงตัดสินใจแบบนี้ แต่ก็ดีกว่ายอมให้เธอเป็นข่าวทั้งที่สภาพจิตใจยังบอบช้ำไม่หาย และเขาก็ไม่อาจปล่อยให้หลี่เซิ่งสมหวังดั่งใจ จึงต้องยอมให้คนที่หวังผลประโยชน์ทางกายจากเขา เข้ามามีบทบาทอย่างไม่สมควร
สองชั่วโมงผ่านไป...
หวังลี่จินมาถึงเพนต์เฮาส์หรูในชุดเดรสเกาะอกสีแดงเพลิงตามคำสั่ง ผมยาวสลวยระแผ่นหลังดูคล้ายกับเอินหนิงอย่างไม่มีผิดเพี้ยน
หากมองจากระยะไกลคงพอกลบเกลื่อนได้บ้าง...
นั่นคือสิ่งที่อลันคิดอยู่ในใจ ก่อนจะหยิบแหวนเงินรูปเหยี่ยววงโปรดขึ้นมาสวมที่นิ้วชี้ข้างซ้ายช้าๆ มองลูกสาวเจ้าของสถานีโทรทัศน์รายใหญ่เดินนวยนาดมาคุกเข่าตรงหน้าอย่างพึงพอใจ
“ไม่คิดว่าคุณจะต้องการฉันเอาป่านนี้นะคะ”
เธอแกล้งยั่ว ลูบไล้ที่ต้นขากำยำอย่างเอาใจ เมื่อบุรุษหนุ่มที่เธอหลงใหลสวมใส่เพียงแค่ชุดคลุมอาบน้ำแบรนด์ดังเท่านั้น
อลันเชยคางเธอขึ้นเล็กน้อย เมื่อฝ่ามือเล็กเลื่อนเข้าไปจนเกือบถึงเป้าหมายใหญ่ เขาไม่ได้ต้องการให้เธอทำอะไร นอกจากมาที่นี่เพื่อยื้อเวลาสักพักและส่งกลับเมื่อหมดประโยชน์ก็เท่านั้น
“แค่อยากเห็นหน้า”
“ไม่คิดว่าคุณจะปากหวานขนาดนี้” เธอยิ้มยั่วอย่างจงใจ
“หรือเธอไม่อยากฟังล่ะ?”
“งั้นเราสองคนก็ควร...”
ข้อมือเล็กถูกรั้งออกมาอย่างเร็วรี่ หากแต่หวังลี่จินกลับไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เธอลุกขึ้น ถือวิสาสะนั่งลงบนตักอย่างเอาแต่ใจ ในเมื่อมือใช้ประโยชน์ไม่ได้ สะโพกกลมกลึงก็คือสิ่งต่อไปที่เธอเลือก
“ไม่เอาน่า... วันนี้ผมไม่อารมณ์จริงๆ นะคุณหนูหวัง”
“ของแบบนี้ปลุกเร้ากันได้ คุณไม่เชื่อมือฉันเหรอคะ?”
เธอช้อนสายตามองเขาอย่ายั่วยวน ไม่ลืมจูบประทับที่แผงอกกว้างอย่างถึงพริกถึงขิง หากแต่สายตากลับพบเข้ากับรอยเล็บจางๆ ที่แม้จะบางมาก แต่กลับมองออกว่าเป็นเล็บสตรีแน่ๆ
“รอยพวกนี้...”
“อย่าซนสิ ผมบอกแล้วไงว่าไม่มีอารมณ์จริงๆ”
“แต่ฉันมีนี่นา...” เธอตอบกลับอย่างไม่อาย
ใช่ว่าจะมีโอกาสขึ้นเตียงกับเขาบ่อยๆ เมื่อไหร่ คนอย่างอลันมีผู้หญิงเข้าหามากมาย และเขา...ก็มีตัวเลือกที่ดีกว่าเธอค่อนข้างเยอะ
ใครบ้างจะไม่อยากเกี่ยวดองกับนักธุรกิจหน้าใหม่ ที่ถือครองธุรกิจโรงเรียน โรงพยาบาลและมูลนิธิไปเกือบครึ่งเกาะฮ่องกงเช่นเขา
“ถ้าคุณไม่มีอารมณ์จริงๆ งั้นก็ช่วยฉันหน่อยนะคะ”
เธอกระเซ้าเสียงแผ่ว ขยับสะโพกเล็กน้อยเพื่อบกคลึงเจ้ามังกรใหญ่โต หากแต่ความนิ่งของอลันกลับทำให้เธอใจฝ่อไปชั่วขณะ
“ใช้มือ หรือไม่ก็ใช้ของเล่นเหมือนทุกครั้งได้ไหมคะ?”
เธออ้อน ไม่รอให้เขาตอบ ตัดสินใจลุกไปที่ห้องนอน ก่อนจะพบเข้ากับใครบางคนบนเตียงกว้าง และเศษซากของสงครามที่มองออกทันทีว่าร้อนฉ่าแค่ไหน
นี่มันอะไรกัน เขาเรียกเธอมาเพื่ออะไรกันแน่?
