บทที่ 202 ช้าเกินไปหน่อย

เฉินอวี้เหวินสูดลมหายใจเข้าช้าๆ เขาเม้มริมฝีปากแน่น ยามนึกไปถึงสีหน้าและท่าทางที่ดูไม่ติดในเอาความกับพี่ชายของผู้เป็นนาย

แต่ใครเลยจะรู้... ว่าความใจดีในวันนั้น จะทำให้หลี่ชิงต้องจากไปก่อนวัยอันควร โดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะกอดลูกเป็นครั้งสุดท้าย

“ถ้าเล่าต่อไม่ไหวก็ไปนั่งก่อนเถอะ”

อลันเอ่ยเพียงเท่านั้น...