บทที่ 205 ย้อนอดีต 1

อลันไม่ได้พูดปลอบอะไรอีก...

เพียงใช้นิ้วโป้งไล้ผ่านหลังมือของหญิงสาวช้าๆ ก่อนจะปล่อยให้เธอร้องไห้อยู่เงียบๆ โดยไม่คิดจะเร่งรัด กระทั่งฟางจิ้นเหว่ยเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น

“อย่าเสียใจไปเลยนะหนูเอิน”

น้ำเสียงของชายชราไม่ดังนัก หญิงสาวเงยหน้ามองเขาเงียบๆ

“ตอนนั้นพวกตาก็พยายามกันแล้ว แต่มันดีที่สุดได้เท่านี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ