บทที่ 222 เปิดปาก

“ซือเหยา...”

เสียงเรียกแผ่วเบาราวกระซิบ ชายชราพยายามพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้น แต่กลับไม่รู้ว่าควรเข้าไปหาลูกหรือถอยออกไปให้ไกลกว่านี้

ซือเหยาเองก็มองบิดาโดยไม่พูดอะไร ปล่อยให้หยดน้ำตาไหลลงมาตามหางตาอยู่อย่างนั้นโดยไม่คิดจะเช็ดออก

“ฟื้นแล้วเหรอ รู้สึกยังไงบ้าง หรือพ่อ...พ่อควรตามหมอมาดูลูกก่อนใช่ไหม!”...