บทที่ 29 กังวล

บ่ายสอง... บรรยากาศในห้องทำงานของหลี่เซิ่งเงียบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกา หลี่ซือเหยาเดินพล่านไปมา มือกำสมาร์ทโฟนแน่น เธอจ้องหน้าจอที่ยังคงไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ จากลูกน้องด้วยความหงุดหงิด

จนป่านนี้แล้ว... ทำไมหลินเฟยหลงถึงยังไม่เคลื่อนไหวอีกนะ!

“ทำไมถึงเงียบแบบนี้นะ!” เธอพึมพำ เม้มริมฝีปากแน่น

“พ่อเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ