บทที่ 30 ข่มขู่

เสียงโทรศัพท์ยังคงสั่นครืดคราดอยู่บนโต๊ะไม้ราคาแพง อลันปรายตามองชื่อที่ปรากฏด้วยแววตานิ่งสนิทอีกครั้ง เขาไม่รีบร้อนจะกดรับสาย แต่กลับยื่นมือไปเกลี่ยไรผมที่เปียกชื้นของคนไข้บนเตียงออกอย่างใจเย็น ก่อนจะคว้ามือถือมากดรับสายแล้วกรอกเสียงสั้นๆ

“มีอะไร”

“แหม... รับสายช้าจังเลยนะ มัวทำอะไรอยู่?”

น้ำเสีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ