บทที่ 7 สนองฤทธิ์ยา
รถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอมสีดำสนิทค่อยๆ เคลื่อนออกจากซอยด้านหลังภัตตาคารอย่างเงียบเชียบ ภายในห้องโดยสารด้านหลังถูกกั้นด้วยกระจกกั้นสีเข้มแบบวันเวย์ที่สามารถปรับความโปร่งใสได้
ลู่หมิงนั่งขับอยู่ด้านหน้า ส่วนเซียวหานนั่งข้างคนขับ ทั้งคู่ทำเป็นมองไม่เห็นและไม่ได้ยินอะไรหลังเจ้านายออกคำสั่ง
จากนั้นจึงอุ้มหลี่เอินหนิงขึ้นมานั่งบนตักทันทีที่ฉากกั้นปิดลง ร่างกายบอบบางของเธอร้อนผ่าวราวกับมีไฟสุม หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดซึม มือเล็กทั้งสองข้างพยายามดันอกกว้างของเขา เมื่อบุรุษหนุ่มตรงหน้ารั้งตัวเธอมากอดแนบแน่น
“ปล่อย...”
“เธอไม่อยากให้ฉันปล่อยหรอกเอินเอิน ฉันรับรองได้”
หญิงสาวส่ายหน้า พยายามผลักเขาออกแต่ไร้เรี่ยวแรงดั่งใจ
“ร้อนไหม?”
“ร้อน… ร้อนมาก…”
เธอครางเสียงสั่น พยายามดึงซิปเดรสสีแดงที่อกลงโดยไม่รู้ตัว เนื้อผ้าบางเบาจึงเลื่อนหลุดลงมาเล็กน้อย เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวเนียนและเนินอกที่ขาวผ่องจนยากจะละสายตา
“เธอกำลังยั่วฉัน” อลันกระซิบ “รู้ตัวบ้างไหม?”
“ไม่... ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้อยากทำ”
เธอพยายามค้าน แต่น้ำเสียงกลับสั่นเครือและแหบพร่าไปหมด
“ถ้าไม่อยาก แล้วเธอจะกินยานั่นทำไม?”
“ซือเหยา...”
ชื่อของน้องสาวหลุดออกมาจากปากอย่างยากลำบาก ขณะที่มือก็เริ่มป่ายปัดไปตามแผงอกกว้างของชายหนุ่มจนเขาต้องกันกรามแน่นเพื่อข่มใจไว้ จะให้ทำกับเธอทั้งอย่างนี้มันก็กะไรอยู่ สู้อดใจรอให้ถึง ‘สนามรัก’ ที่เขาเตรียมไว้ เธอคงสนุกมากกว่า
ลองกล้าทำขนาดนี้ เธอคงผ่านผู้ชายมานับไม่ถ้วนแล้วสินะ!
น่าผิดหวัง ภาพเธอในความทรงจำกับตอนนี้ ช่างต่างกันอย่างน่าใจหายจริงๆ
“ซือเหยาเป็นคนกรอกยาเธอหรือไง?”
เขาแกล้งถามไปอย่างนั้น ทั้งที่ไม่ปักใจเชื่อว่าเธอจะถูกบังคับ
“ใช่... แต่ฉันไม่อยาก... ไม่อยากทำ”
อลันพยักหน้า มองเธอด้วยนัยน์ตาเป็นประกาย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เมื่อเธอทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับคำพูดทุกอย่าง
การลูบแผงอกของเขาช้าๆ บดสะโพกจนบางอย่างแข็งขันขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ นี่เรียกว่าไม่อยากงั้นเหรอ?
“เธอแน่ใจนะว่าไม่อยากทำเรื่องอย่างว่ากับฉัน?”
“เอินไม่ทำ... ไม่เอา...”
เธอฟุบหน้าลงบนแผงอกกว้างเมื่อเริ่มไร้เรี่ยวแรง แต่อีกฝ่ายกลับคิดไปอีกทางจนไม่อาจข่มใจไหว เขาประทับรอยแดงลงบนอกเธออย่างตั้งใจ ขณะที่หญิงสาวพยายามปัดป้อง แต่กลับกลายเป็นเปิดโอกาสให้อลันได้ลิ้มชิมรสเนื้อนวลไปจนถึงเกสรหวานล้ำกลางอก
หน้าไม่อาย...
เธอบ่นพึมพำ แต่กลับเงยหน้าขึ้นยามที่เขางับริมฝีปากลงมา
“ปล่อย...”
“ฝืนทำไมเอินเอิน… ยาออกฤทธิ์ขนาดนี้แล้ว”
ฝ่ามือของเขาลูบไล้ขึ้นไปตามต้นขาเนียนที่โผล่พ้นชายกระโปรงออกมา ก่อนจะเลื่อนเข้าไปด้านในช้าๆ โดยไม่รอให้เธอตอบโต้
ปลายนิ้วแกร่งลากผ่านเนื้อผ้าลูกไม้เนื้อบางที่เปียกชื้นจนแนบเนื้อ เขาจึงหยุดเน้นตรงจุดอ่อนไหว สะกิดเบาๆ จนหญิงสาวสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะสอดปลายนิ้วร้อนระอุลงไปสัมผัสกับความฉ่ำหวานที่ไหลรินออกมาไม่ขาดสาย รอยแยกนุ่มละมุนบีบรัดสัมผัสแปลกใหม่จนเธอเผลอแอ่นสะโพกรับอย่างลืมตัว
“ไม่นะอลัน! อย่าแตะตรงนั้น... อ๊ะ!”
เธอพยายามบิดสะโพกหนี แต่ยิ่งขยับ ก็ยิ่งเปิดทางให้เขารุกล้ำมากขึ้นเท่านั้น หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่นเมื่อความรู้สึกแปลกๆ ปะทุขึ้นจนไม่อาจกลั้นไหว
ขณะที่อลันเลื่อนกางเกงชั้นในของเธอไปด้านข้าง ใช้ปลายนิ้วลูบวนที่เม็ดเล็กๆ ด้านในอย่างช่ำชอง
“อื้อ... เอาออกไปนะ…”
น้ำตาของหญิงสาวไหลพราก เธอส่ายหน้าไปมา ขณะที่มือเล็กที่เกาะชายเสื้อเชิ้ตของเขาจิกแน่นจนผ้าเกือบขาด
“อย่าทำแบบนี้… อื้อ...”
“ปากเธอบอกไม่เอา แต่ตรงนี้...”
นิ้วกลางของอลันสอดลึกเข้าไปอีกครึ่งข้อนิ้ว แล้วกดวนที่จุดนูนด้านในอย่างจงใจ
“กำลังกลืนนิ้วจนแน่น เธอยังจะปฏิเสธอีกเหรอ...เอินเอิน?”
เอินหนิงกัดริมฝีปากจนเลือดซึม น้ำตาไหลพราก ในใจตะโกนว่าไม่... แต่ร่างกายกลับทรยศอย่างเลือดเย็น
ทุกครั้งที่ปลายนิ้วเขากดถูกจุดนั้น... ความเสียวซ่านที่ร้อนผ่าวก็พุ่งทะลุขึ้นไปถึงยอดอกจนเกสรชูช่ออย่างไม่อาย มิหนำซ้ำสะโพกบางยังสั่นเทิ้มโดยไม่รู้ตัว ราวกับกำลังขอร้องให้เขาขยับเร็วขึ้นเรื่อยๆ
“อย่า… อย่าขยับแบบนั้น… อื้อ!”
เสียงน้ำฉ่ำแฉะดังขึ้นตามจังหวะนิ้วที่สอดเข้าออกช้าๆ แต่หนักแน่นจนปฏิเสธไม่ได้ กลิ่นหวานฉุนของน้ำหล่อลื่นเริ่มลอยคละคลุ้งในห้องโดยสารที่ปิดมิดชิด
“ดูเหมือนว่าร่างกายเธอ... จะซื่อสัตย์กว่าปากอีกนะ”
เขากระซิบเสียงแหบพร่า มุมปากยิ้มเยาะเมื่อเห็นบางอย่าง
“คราวนี้ยังอยากให้หยุดอีกไหม หรือฉันควรสอดนิ้วให้ลึกขึ้น?”
“อ๊าา!”
เอินหนิงร้องเสียงหลง ร่างกายเกร็งกระตุก น้ำตาไหลไม่หยุด ขณะที่นิ้วของเขาขยับเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนเธอแทบคลั่ง
แต่แล้ว… เมื่อเธอเริ่มคล้อยตามและครางเสียงแผ่วออกมา อลันก็หยุดทุกอย่างลงดื้อๆ เขาผละออกช้าๆ ก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เต็มไปด้วยอำนาจ
“เก็บส่วนที่เหลือไว้ต่อบนเตียงดีกว่า”
เอินหนิงสั่นเทิ้มอย่างหนัก รถโรลส์-รอยซ์สีดำสนิทยังคงเคลื่อนตัวเงียบๆ มุ่งหน้าไปยังเพนต์เฮาส์หรูของเขา ทิ้งให้ความร้อนรุ่มและความอัปยศค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจเธอทีละนิด
ภาพของเขาในค่ำคืนนี้กับผู้ชายใจดีคนนั้น ทำไมถึงต่างได้มากขนาดนี้นะ?
