บทที่ 82 ออกไปวิ่ง

ก่อนฟ้าสางไม่นาน... เอินหนิงค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ

กลิ่นหอมอ่อนๆ และความอบอุ่นที่โอบล้อมอยู่รอบตัวทำให้คนที่เพิ่งตื่นกะพริบตามองอย่างงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อหมอนข้างที่อลันโยนมาคั่นกลางเตียงได้หายไป

และเธอก็กำลังนอนซุกอยู่ที่แผงอกกว้าง โดยมีแขนข้างที่ไม่เจ็บของเขาโอบเอวเธอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ