บทที่ 91 ยังไม่ถึงเวลา

อลันนั่งอยู่ข้างเตียงนานกว่าที่ตั้งใจไว้มาก...

เขาไม่ได้พูดอะไร นอกจากปล่อยให้เอินหนิงเองร้องไห้ออกมาเงียบๆ เธอไม่ได้ต้องการให้เขาปลอบ หากแต่ต้องการให้นั่งอยู่ข้างๆ

และเขาก็ไม่คิดจะลุกไปไหน มองเธอร้องไห้พักใหญ่ กระทั่งเธอรู้ตัวว่าควรหยุด มือเล็กก็ปาดคราบน้ำตาออกด้วยตัวเองจนหมด

“เอินขอโทษนะคะ”

“ไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ