บทที่ 92 กัวเฉียน

แสงยามเช้าส่องผ่านกระจกวิววับ...

อลันยืนทอดสายตามองสวนด้านล่างอยู่พักใหญ่ หากแต่สิ่งที่วิ่งวนอยู่ในหัวกลับไม่ใช่ต้นไม้หรือความสวยงามเบื้องหน้า

แต่เป็นชื่อที่มารดาพูดถึง...

เขาคนนั้นหายไปจากโลกนี้อย่างไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยอยู่บนเกาะฮ่องกงมาก่อน

ยิ่งคิด... อลันก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้ผิดปกติ

หล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ