บทที่ 10 กระตุกหนวดเสือที่เถื่อนที่สุด

ทอฝันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นท่ามกลางแสงอ่อน ๆ ของเช้าวันใหม่ของวันถัดไป ร่างกายของเธอยังคงเหนื่อยล้าจากความร้อนแรงที่เกิดขึ้นตลอดทั้งวันทั้งคืน แต่เมื่อเธอปรับสายตาให้เข้ากับแสงได้แล้ว เธอก็พบว่าตัวเองยังคงนอนอยู่ในอ้อมแขนของไคเลอร์ ชายหนุ่มที่เธอเพิ่งใช้เวลาร่วมรักด้วยมาตลอดทั้งคืน

ร่างสูงของเขายังคงหลับสนิท มือของเขายังโอบรัดเธอไว้อย่างแนบแน่น ทอฝันเฝ้ามองใบหน้าหล่อเหลาของเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจขยับตัวออกจากอ้อมกอดช้า ๆ เพื่อไม่ให้เขาตื่น แต่เมื่อคิดถึงเรื่องที่ยังไม่ได้รับการจัดการ ทอฝันตัดสินใจว่าเธอต้องคุยกับเขาก่อน

เธอใช้มือเล็ก ๆ ของเธอแตะไหล่เขาเบา ๆ 

"ตื่นเถอะคุณ" 

เธอพูดเสียงเบา แต่ก็เพียงพอที่จะปลุกไคเลอร์ให้ตื่นขึ้นมา เขาค่อย ๆ ลืมตา ขยับตัวเล็กน้อย แล้วมองมาที่เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความง่วง

"มีอะไร" 

เขาถามพลางหาวออกมา ขณะที่มือของเขายังคงจับสะโพกของเธอไว้ราวกับไม่อยากให้เธอไปไหน

ทอฝันเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

"ฉันต้องการเงินที่ตกลงกันไว้... ห้าหมื่น" 

เธอพูดอย่างตรงไปตรงมา น้ำเสียงนั้นแม้จะไม่เย็นชา แต่ก็บ่งบอกชัดเจนว่าเรื่องนี้เป็นสิ่งที่เธอต้องการจัดการให้เสร็จสิ้น

ไคเลอร์มองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก 

"ห้าหมื่นเหรอ... คิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้มีค่าแค่นั้นหรือไง?" 

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันเล็กน้อย ขณะที่เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียง สายตาของเขายังจับจ้องที่เธอไม่วางตา

ทอฝันมองกลับไปด้วยแววตาที่เยือกเย็น 

"เราตกลงกันไว้แล้วตั้งแต่แรก" 

เธอย้ำเตือนเขาให้รู้ว่า สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเพียงการทำตามข้อตกลงทางธุรกิจ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น

ไคเลอร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง เขาเดินไปที่กระเป๋าสตางค์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง และหยิบธนบัตรออกมาหนึ่งปึก ก่อนจะเดินกลับมาที่เตียง เขายื่นเงินให้เธอด้วยรอยยิ้ม 

"เอานี่ไปสิ หนึ่งแสน ฉันคิดว่ามันคุ้มค่านะกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน"

ทอฝันมองดูเงินในมือของเขา เธอรู้สึกได้ถึงความประหลาดใจเล็กน้อยกับจำนวนเงินที่เพิ่มขึ้น แต่เธอก็ไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมา เธอรับเงินไปแล้วใส่ลงในกระเป๋าของเธอ

"ขอบใจ... แต่หวังว่าเราจะไม่ต้องเจอกันอีกนะ" 

ทอฝันพูดพร้อมกับลุกขึ้นจากเตียง เธอหยิบเสื้อผ้าและเครื่องแต่งตัวของเธอที่วางอยู่ข้างเตียง พลางแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ราวกับต้องการหนีจากสถานการณ์นี้ให้เร็วที่สุด

ไคเลอร์ยิ้มที่มุมปากอีกครั้ง 

"แน่นอน... ฉันไม่กินของเดิมซ้ำอยู่แล้ว" 

คำพูดของเขาแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน และความมั่นใจในตัวเองแม้เขาจะเพิ่งเคยกินเธอเป็นคนแรกก็เถอะ แต่เขาจะไม่ให้เธอรู้เด็ดขาด

ทอฝันไม่ได้ตอบอะไรอีก เธอเพียงแค่ยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปาก ก่อนจะสะพายกระเป๋าและเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ร่างของเธอเดินออกไปจากโรงแรมด้วยความรู้สึกโล่งใจ แม้จะมีเงินมากกว่าเดิมในมือ 

ท้องฟ้าภายนอกเริ่มสว่างขึ้นเต็มที่เมื่อทอฝันเดินออกจากโรงแรม หัวใจของเธอรู้ดีว่า ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้คือเรื่องชั่วคราว และเธอไม่จำเป็นต้องกลับไปหามันอีก เพราะเธอไม่อยากขายตัวเพื่อแลกเงินแล้ว แม้จะเป็นครั้งแรก แต่เธอก็ไม่อยากมีครั้งที่สองเพราะถ้าน้องชายเธอรู้เรื่องนี้คงจบไม่สวยแน่

3 เดือนผ่านไป

บรรยากาศยามค่ำคืนที่เยาวราชเต็มไปด้วยความวุ่นวายของแสงสีเสียง เสียงรถยนต์ที่แล่นผ่านไปมาระคนกับเสียงฮัมของผู้คนที่กำลังเดินช้อปปิ้งที่ตลาดกลางคืน ร้านค้าต่างๆ เปิดไฟส่องแสงวิบวับท่ามกลางความมืดมิด สร้างบรรยากาศที่เหมือนกับโลกที่ไม่เคยหยุดนิ่ง ทอฝันเดินแทรกผ่านกลุ่มคนที่เดินขวักไขว่ มือของเธอถือกล่องพัสดุใบหนึ่งไว้แน่น กล่องที่เธอไม่รู้เลยว่าข้างในมันซ่อนอะไรอยู่

"ทอฝัน… อย่าคิดมาก แค่ส่งของแล้วก็รับเงิน มันก็จบงานแล้วไหม" 

เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางกวาดสายตามองหาจุดนัดพบที่พีทบอกไว้ในโทรศัพท์ ความรู้สึกภายในใจของเธอผสมปนเปกันไปมา ทั้งกังวลใจ ทั้งสับสน แต่เธอก็ยังต้องทำหน้าที่ต่อไปตามที่ได้รับมอบหมายคนซ่าๆแสบๆอย่างเธอหรอจะกลัว

เธอหยุดมองเห็นซอยเล็กๆ ซอยหนึ่งที่มีแสงไฟสลัวๆ บริเวณนั้นดูเงียบสงบกว่าที่อื่น ซึ่งทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ 

"ทำไมมันรู้สึกน่ากลัวอย่างงี้นะ…จะมีผีปะเนี่ย" 

เธอบ่นกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปในซอยนั้นอย่างระมัดระวัง 

ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ความเงียบงันรอบตัวทำให้เธอเริ่มรู้สึกถึงอันตรายที่อาจจะซ่อนตัวอยู่ในเงามืด

เมื่อเธอเดินเข้ามาลึกกว่าเดิม ความเงียบยิ่งทำให้เธอรู้สึกไม่ปลอดภัย แต่เธอก็ยังคงเดินต่อไป เพราะเธอไม่มีทางเลือกอื่น เสียงฝีเท้าของเธอที่กระทบพื้นถนนคอนกรีตฟังดูดังกว่าปกติในความเงียบงันที่ครอบคลุมรอบตัว ทันใดนั้น 

เธอก็เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ที่มุมซอย ชายคนนั้นดูเหมือนกำลังรอใครบางคนอยู่ เขามองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"รหัสลับหละ?"

ทอฝันชะงักไปชั่วขณะ ใจของเธอเต้นระรัว 

"รหัสลับหรอ? ฉันไม่รู้รหัสลับ ฉันแค่มาส่งของตามที่ได้รับจ้างก็แค่นั้น" 

น้ำเสียงของเธอสะท้อนความกวนผสมความกลัวที่เริ่มปกคลุมจิตใจ เธอไม่รู้รหัสลับอะไรเพราะพีทให้เธอมาส่งของอย่างเดียวโดยไม่ได้บอกเธอเรื่องนี้

ชายคนนั้นขมวดคิ้ว มองเธอด้วยความสงสัย 

"เธอไม่รู้รหัสลับ แต่เธอมาส่งของ มันแปลก ๆ นะ สาวน้อย"