บทที่ 129 อ้อมกอดที่รอคอยและคำขอโทษที่ติดค้าง

แผ่นหลังบางแนบชิดผนังกระเบื้องเย็นเฉียบตรงมุมทางเดิน แพรวพรรณยกมือปิดปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นจนตัวสั่นระริก เสียงฝีเท้าพยาบาลรุ่นพี่จ้ำอ้าวแยกย้ายไปทำงานจนเงียบลงแล้ว มีเพียงเสียงทุ้มเด็ดขาดของหมอพอลที่ยังดังก้องอยู่ในความรู้สึก

เธอไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง แค่จะเอาแฟ้มประวัติมาคืน แต่ดันมาเจอจังหวะที...