บทที่ 35 กลิ่นที่ไม่ได้โหยหา

ไทม์เอนศีรษะพิงพนักโซฟาหนัง หลับตาลงเพื่อสลัดความพร่ามัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทว่ายิ่งหลับตา ภาพใบหน้าหวานของเพลงพิณตอนที่หันมาสบตาเขาผ่านกระจกรถตู้ พร้อมกับช่อกุหลาบสีแดงในอ้อมแขน กลับยิ่งสว่างวาบชัดเจนขึ้นมาในหัวจนน่าโมโห

"ไอ้เต...เอาเหล้ามาอีก" เขาสั่งเสียงพร่า มือหนาปัดป่ายหาแก้วคริสตัลบนโต๊ะกระจกอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ