บทที่ 43 ความลับที่ (เกือบ) แตก

ตะกร้าผ้าใบใหญ่ถูกวางลงบนโต๊ะไม้หลังซักล้าง เพลงพิณปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม หยิบผ้ากันเปื้อนผืนใหม่ขึ้นมาสวม ทว่ายังไม่ทันได้ผูกเชือกด้านหลังให้เรียบร้อย วงแขนแกร่งคุ้นเคยก็สอดเข้ามารวบเอวคอดจากทางด้านหลังอย่างถือวิสาสะ

"อ๊ะ! คุณไทม์!"

"เชือกมันผูกยาก เดี๋ยวผมช่วย"

เสียงทุ้มกระซิบชิดใบหู พร้อมกับจม...