บทที่ 59 ความสัมพันธ์ที่เอื้อมไม่ถึง

แสงแดดรำไรยามเช้าตรู่ลอดผ่านช่องบานเกล็ดเข้ามาในห้องพักแคบๆ ทว่ามันไม่ได้ช่วยให้ความเหน็บหนาวในใจของเพลงพิณบรรเทาลงเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอนที่ยับย่น สองตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักมาตลอดทั้งคืน

คำตวาดกร้าวและแววตาเกรี้ยวกราดของไทม์เมื่อคืนยังคงดังก้องอยู่ในความรู้สึก... ภาพท...