บทที่ 61 รสชาติของความพ่ายแพ้

กาแฟดำในแก้วกระเบื้องเคลือบยังคงส่งควันหอมกรุ่น แต่เจ้าของห้องกลับไม่มีกะจิตกะใจจะแตะต้องมันแม้แต่หยดเดียว

ร่างสูงใหญ่ของไทม์ยืนนิ่ง จ้องมองบานประตูไม้ที่เพิ่งถูกปิดลงด้วยฝีมือของคนตัวเล็ก กรามแกร่งบดเข้าหากันจนนูนเป็นสันคม ความหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาจุกอก ตั้งแต่เกิดมาจนอายุเท่านี้ เขาไม่เคยถูกผู้ห...