บทที่ 72 การจากลาที่ไม่มีกำหนด

แสงจันทร์สลัวลอดผ่านผ้าม่านผืนเก่าเข้ามาในห้องพักหลังคฤหาสน์ เพลงพิณผลักบานประตูไม้เข้าไปอย่างเงียบเชียบที่สุด กลิ่นอับจางๆ ผสมกับกลิ่นแป้งเด็กที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอยังคงอวลอยู่ในอากาศ หญิงสาวเอื้อมมือไปเปิดสวิตช์ไฟ ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางผ้าใบเก่าๆ ที่ซุกอยู่ใต้เตียงออกมา

"หนูเพลง...นั่นหนูจะทำอะไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ