บทที่ 87 หน้าที่ของหมอ... กับหัวใจที่หวั่นไหว

เมื่อการฝึกทำกายภาพบำบัดในช่วงเช้าสิ้นสุดลง หมอพอลก็จัดการช้อนร่างบางขึ้นมานั่งบนรถเข็นอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเข็นเธอกลับมายังห้องพักผู้ป่วยวีไอพีโดยไม่ยอมปริปากบ่น หรือแม้แต่จะเรียกหาบุรุษพยาบาลให้มาช่วยเลยสักนิด

กลิ่นหอมกรุ่นของซุปกระดูกหมูที่อุ่นเตรียมไว้ลอยแตะจมูกทันทีที่เปิดประตูห้อง พอลอุ้มแพรวพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ