บทที่ 21 ความจริงที่ไม่มีใครพูด

“ผมไม่เป็นไร”

น้ำเสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยออกมาเบา ๆ พลางเอื้อมมืออีกข้างมาทาบทับมือเล็กของเธอไว้แน่น ราวกับต้องการยึดเหนี่ยวเธอไว้ในยามที่ความจริงกำลังแผดเผาหัวใจอยู่ในตอนนี้

แต่เจ้าเอยกลับรู้ดีว่าเขาไม่ได้ไม่เป็นไรอย่างที่พูด... เพราะมือหนาที่กุมมือเธออยู่นั้นกำลังสั่นระริก แม้เพียงเล็กน้อย ทว่าสัมผั...