บทที่ 5 งานพิเศษ
สามทุ่มครึ่ง…
เสียงดนตรีบีทหนักดังกระหึ่มไปทั่วทั้งคลับหรูหรา แสงไฟหลากสีสาดผ่านผู้คนที่กำลังดื่มด่ำกับความบันเทิง เจ้าเอยอยู่ในชุดพนักงานเสิร์ฟเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบกริบ ผมยาวถูกรวบเป็นมวยเรียบร้อย ใบหน้าแทบแต่งแต้มเพียงบางเบา
เธอไม่มีเวลามาสนใจความงาม หรือความวุ่นวายรอบข้าง สิ่งเดียวในหัวคือ… คืนนี้ต้องทำงานให้ดีที่สุดเพื่อรับเงินก้อนแรก
“โต๊ะเจ็ด เบียร์สองขวด!” เสียงผู้จัดการคลับสั่งงาน
“ค่ะ!” เอยรับถาดเครื่องดื่มแล้วรีบก้าวเดินอย่างคล่องแคล่ว เธอทำงานระมัดระวัง ไม่รับเครื่องดื่มจากลูกค้า ไม่ดื่ม ไม่เล่น และวางตัวเว้นระยะห่างอย่างเคร่งครัด
เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง กระทั่งประตูโซน VIP ถูกเปิดออก กลุ่มชายหนุ่มรูปร่างสง่าเดินเข้ามา… และหนึ่งในนั้นโดดเด่นสะกดทุกสายตา
ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมเม็ดบน ใบหน้าคมคายหล่อเหลา ท่าทางนิ่งสงบและมีรังสีดึงดูดอย่างประหลาด แม้อยู่ท่ามกลางแสงสี เขากลับดูสูงส่งจนคนรอบข้างต้องหลีกทางให้
อคิราห์…
เขามาพร้อมเพื่อนสนิท รวมถึงคิรินเจ้าของร้าน
“คืนนี้มึงดูหน้าบึ้งว่ะ” คิรินเอ่ยทักพลางหัวเราะ
“กูก็อารมณ์ปกติ” อคิราห์ตอบเสียงเรียบ
“ปกติบ้านมึงสิ หน้าเหมือนอยากจะฆ่าใครสักคน”
“ถ้ามึงยังไม่หยุดพูดมาก กูอาจจะเริ่มจากมึงเป็นคนแรก”
“โอเค ๆ เชิญครับคุณชาย” คิรินนำเพื่อน ๆ ไปยังโซน VIP ที่ยกระดับสูงขึ้น
อคิราห์ทิ้งตัวลงบนโซฟาราคาแพง เขาไม่ได้อยากมาดื่ม แต่หลังจากเครียดเรื่องงานและเรื่องความรู้สึกสับสนตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาแค่ต้องการหาเครื่องดื่มแรง ๆ เพื่อดับความว้าวุ่นในหัว
“รับอะไรดีครับคุณอคิราห์”
“วิสกี้เพียว”
“ครับ”
อคิราห์เอนหลังพิงเบาะ สายตาคมกริบมองเมินผู้คนด้านล่างอย่างไร้จุดหมาย ทว่าจู่ ๆ สายตากลับไปหยุดลงที่ร่างเล็กในชุดพนักงานเสิร์ฟสีดำที่กำลังเดินถือถาดอยู่ไม่ไกล
เรือนร่างคุ้นตา… ท่วงท่าที่สำรวมนั่น…
หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบ!
“พาฝัน…?” เขาพึมพำออกมาอย่างลืมตัว
ทว่าเมื่อร่างเล็กนั้นหันหน้ามาปะทะกับแสงไฟ… อคิราห์ก็ต้องชะงักกึก ดวงตาคมวาววับด้วยความตกตะลึง
เจ้าเอย!
ผู้หญิงคนเดียวกันกับที่เพิ่งนั่งหน้านิ่งตรวจเอกสารงบการเงินให้เขาเมื่อตอนกลางวัน ในชุดนักศึกษาเรียบร้อยหมดจด… บัดนี้กลับมายืนถือถาดเครื่องดื่มอยู่ท่ามกลางคลับกลางดึก!
สีหน้าของอคิราห์เปลี่ยนเป็นถมึงทึงและดุดันขึ้นมาทันที
“มึงมองอะไรวะ รู้จักเด็กคนนั้นเหรอ?” คิรินถามเมื่อเห็นเพื่อนจ้องพนักงานเสิร์ฟใหม่ไม่วางตา
อคิราห์ไม่ตอบ สายตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเอยอย่างไม่คลาดสายตา… เธอพยายามยิ้มรับนอบน้อมให้ลูกค้าโต๊ะหนึ่งพลางวางแก้วลง
“ได้เครื่องดื่มครบแล้วนะคะ”
ทว่าชายหนุ่มโต๊ะนั้นกลับฉวยโอกาสยื่นมือมาจับข้อมือเล็กของเธอไว้แน่น!
เจ้าเอยสะดุ้งสุดตัว “ขอโทษนะคะ กรุณาปล่อยมือด้วยค่ะ!”
“น้องนั่งดื่มกับพี่สักแก้วสิ เดี๋ยวพี่ให้ทิปหนัก ๆ เลย” ชายคนนั้นพยายามดึงเธอลงมา พร้อมหยิบแบงก์พันออกมาโชว์
“หนูมาทำงานเสิร์ฟค่ะ ขอตัวนะคะ” เอยพยายามแกะมือออกอย่างสุภาพ
“อย่าเล่นตัวนักเลยน่า!”
ตึง!
แก้ววิสกี้ในมืออคิราห์ถูกวางลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นจนคิรินและเพื่อน ๆ สะดุ้ง อคิราห์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วก้าวตรงไปยังโต๊ะนั้นด้วยรังสีคุกคามชวนขนลุก
“เจ้าเอย” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นแทรกเสียงดนตรี
เจ้าเอยหันไปมอง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานซีดเผือดลงทันที “คุณ…คุณอคิราห์?!”
“มานี่”
“แต่หนู…”
“ผมบอกให้มานี่!” น้ำเสียงเย็นเฉียบและสายตาดุดันทำเอาเอยต้องจำใจแกะมือลูกค้าออกแล้วรีบก้าวเดินตามเขาออกมาที่มุมเงียบข้างโซน VIP
เอยก้มหน้าลงอย่างละอายและสับสน “คุณอคิราห์มาทำอะไรที่นี่คะ…”
คำถามนั้นทำให้อคิราห์หล่นหัวเราะในคออย่างสมเพช “ผมควรถามคุณมากกว่า… คุณมาทำบ้าอะไรที่นี่!”
เขากวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง “กลางวันคุณเป็นเด็กฝึกงานฝ่ายบริหารของผม… แล้วกลางคืนคุณกลับมาทำงานในคลับแบบนี้เนี่ยนะ?”
“หนูมาทำงานสุจริตค่ะ”
“ทำไม? เงินเบี้ยเลี้ยงที่บริษัทให้มันไม่พอหรือไง!”
เจ้าเอยเงียบ… เธอไม่อยากอธิบาย ไม่อยากเอาเรื่องความป่วยของแม่มาเรียกร้องความสงสารจากเขา
“ตอบผม!”
“หนูจำเป็นต้องใช้เงินค่ะ…” เอยตอบเสียงแผ่วแต่หนักแน่น
อคิราห์หรี่ตามอง “ใช้เงินทำอะไรมากมาย ขนาดต้องพาตัวเองมาเสี่ยงในสถานที่แบบนี้”
“เรื่องส่วนตัวค่ะ”
“เรื่องส่วนตัว?” เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้ กดข่มด้วยรูปร่างและสายตา “คุณกำลังเดือดร้อนเรื่องเงินหนักขนาดไหนกันแน่ เจ้าเอย”
เจ้าเอยก้มหน้านิ่ง “มันไม่เกี่ยวกับคุณอคิราห์ค่ะ”
คำตอบนั้นทำให้อคิราห์ชะงัก ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนหน้าถูกตบ ความหงุดหงิดแล่นริ้วไปทั้งอก… ใช่ มันไม่เกี่ยวกับเขาเลยสักนิด! แต่ทำไมพอเห็นผู้หญิงคนนี้โดนผู้ชายคนอื่นฉวยโอกาส ใจเขาถึงได้ร้อนรุ่มราวกับถูกไฟเผาขนาดนี้!
