บทที่ 145 เสียงร้องของดวงใจกับความห่วงใยของพ่อ

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังสะท้อนก้องโถงทางเดินแผนกสูตินรีเวช ไทม์ที่กำลังเดินวนไปมาอย่างกระวนกระวายใจหน้าห้องผ่าตัดชะงักฝีเท้า หันมองตามเสียง หมอพอลในชุดกาวน์วิ่งหอบตรงเข้ามาหา แม้ใบหน้าหล่อเหลาจะดูเหนื่อยล้าจากการเข้าเวรข้ามคืน แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความตื่นตัว

"คุณไทม์! แพรวเพิ่งไลน์บอกว่าคุณเพลงน้ำเด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ