บทที่ 146 ของขวัญล้ำค่าในอ้อมกอด

ฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาในห้องผ่าตัดดูเชื่องช้าและหนักอึ้ง ไทม์ในชุดกาวน์ฆ่าเชื้อสีเขียวและหมวกคลุมผมเดินตรงดิ่งเข้าไปหาเตียงตรงกลางห้อง กลิ่นน้ำยาหรือเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพไม่ได้ดึงความสนใจเขาไปจากร่างที่นอนอยู่เลยแม้แต่น้อย

เพลงพิณนอนหน้าซีดเซียวอยู่บนเตียง เรือนผมเปียกชื้นลู่ติดกรอบหน้า ดวงตาคู่สวย...