บทที่ 147 เปลี่ยนผ่านจากความเครียดสู่ความปีติ

"เพลง! ดูสิ ลูกขยับตัวแล้ว อ้าปากด้วย หิวหรือเปล่าเนี่ย จะร้องไห้ไหม ทำไมหน้ายู่แบบนั้นล่ะ"

ไทม์เบิกตากว้าง น้ำเสียงตื่นเต้นดังก้องไปทั่วห้องผ่าตัด ร่างสูงที่เคยสง่าผ่าเผยและเต็มไปด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับเกร็งไปทั้งตัว ไม่กล้าแม้แต่จะขยับเขยื้อนเพราะกลัวทำลูกหล่นและกลัวเด็กตื่น

"เพิ่งคลอดจะหิวได้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ