บทที่ 14 คนเห็นแก่ตัว

พลอยใสกุมมือของคนที่นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถ สายตาของเธอเลื่อนลอยราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างไม่รู้จบ

"ตื่นเต้นเหรอ มือเย็นเชียว" คำถามของผู้จัดการคนใหม่ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะดึงสติกลับมาอยู่กับตัวเอง

"ภาพจำสุดท้ายมันค่อนข้างน่ากลัวน่ะค่ะ" เธอพูดสิ่งที่คิดออกมาอย่างไม่ปิดบัง ภาพวันที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ