บทที่ 1 การกลับมาเจอกัน

แก๊ก~

ร่างอรชรค่อยๆ ก้าวเข้าในห้องตรวจ เมื่อบานประจูถูกเปิดออก

"เชิญนั่งครับ" น้ำเสียงเข้มเรียบนิ่งดังขึ้นจากหลังโต๊ะตรวจ ในบรรยากาศของห้องเงียบสงบ ทำให้ 'ไอรดา' หยุดชะงักฝีเท้ากระทันหัน 

แค่เพียงสองพยางค์สั้นๆ กลับทำหัวใจดวงน้อยของเธอเหมือนถูกกระชากกลับไปเมื่อหลายปีก่อน

ใบหน้าสวยค่อยๆ เงยขึ้น พบผู้ชายในเสื้อกาวน์สีขาวกำลังพลิกแฟ้มคนไข้ในมืออ่านอย่างสุขุม ก่อนจะหยุดนิ่งเมื่อเขาเห็นใบหน้าของเธอ

"....." ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วในห้องตรวจทันที ไม่มีใครพูดอะไรก่อน แต่เพียงเสี้ยววินาทีนั้น เธอก็จำเขาได้ 'หมอไตร' คนที่เป็นรักเก่าของเธอ

ผู้ชายที่เธอเคยบอกเลิกเอง และผู้ชายที่เธอทิ้งไว้พร้อมคำพูดว่า 'ไอไม่ได้รักพี่หมอแล้ว' แต่กลับกลายว่าวันนี้เขากำลังนั่งอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วก็ในฐานะคุณหมอประจำตัวคนใหม่ 

"สวัสดีค่ะ" ปลายนิ้วเรียวสวยเย็นเฉียบ จนต้องรีบกำสายกระเป๋าสะพายแน่น 

แต่ทว่าหมอหนุ่มกลับมองเธออย่างนิ่งๆ ไม่มีรอยยิ้มตอบกลับมาสักครั้งเดียว

"นางสาวไอรดา ศิรินนท์" น้ำเสียงสุขุมเอ่ย ขณะที่ก้มมองประวัติในมือหนาอีกรอบ 

"ค่ะ"

"อายุยี่สิบสี่ปี" 

"ค่ะ" เธอก็แทบจะเอ่ยไม่ออก นอกจากตอบกลับสั้นๆ 

"มีประวัติโรค..."

"คือว่าพี่หมอ..."

"ในห้องตรวจกรุณาเรียกผมว่าคุณหมอด้วยครับ" น้ำเสียงเข้มเอ่ยแทรกขึ้น พร้อมกับสายตาคู่คมกริบที่มองเธอเหมือนคนไข้ทั่วๆ ไป เวลาที่หมอซักประวัติการรักษาใหม่ 

"ค่ะ...คุณหมอ" ใบหน้าสวยก้มหน้าลงเล็กน้อย แค่คำพูดของเขาก็แบ่งแยกความจริงในปัจจุบันกับอดีตได้ชัดเจนแล้ว 

"อาการเริ่มกำเริบตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ" ใบหน้าหล่อเหลาเอียงถามเล็กน้อย สลับกับมองเล่มแฟ้มการรักษา 

"ประมาณสามเดือนค่ะ"

"มีอาการเหนื่อยง่าย ใจสั่น หรือหมดสติร่วมด้วยไหม" 

"มีบางครั้งค่ะ" สองมือบางกำกระชับสายกระเป๋าแน่น ขณะที่ต้องตอบคำถามพวกนี้

"ทำไมถึงเพิ่งมารักษา?" คราวนี้สายตาคู่คมกริบจ้องใบหน้าสวยไม่กระพริบตา 

"ฉันไม่คิดว่ามันจะร้ายแรงเท่าไหร่ค่ะ” คำถามที่เต็มไปด้วยความกดดัน ทำคนอย่างเธอประหม่า ก้มมองเพียงสองมือของตัวเองที่เย็นเฉียบอย่างควบคุมไม่ได้  

"คุณยังเหมือนเดิมเลยนะ"

"หมายความว่ายังไงคะ" คำพูดเย็นชาของหมอหนุ่มทำให้เธอเงยหน้าขึ้นทันที สายตาของคนทั้งคู่สบมองกัน กลับไม่สามารถอ่านข้อความพวกนั้นได้เลย 

"ไม่ยอมบอกความจริงจนกว่าจะไม่มีทางเลือก"

ตุ๊บ~

ฝ่ามือหนานำแฟ้มประวัติคนไข้วางลงบนโต๊ะ ดึงสติให้ร่างอรชรกลับมาสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้า 

"ถอดเสื้อคลุมออกครับ"

"ถะถอดทำไมคะ?" เสียงหวานเอ่ยถามตะกุกตะกัก ก่อนจะก้มมองดูเสื้อคลุมของเธอ และข้างในก็เป็นเสื้อสายเดี่ยวสีขาว ส่วนล่างก็กระโปรงยีนส์สั้นระดับหัวเข่ามน 

"ผมต้องตรวจร่างกาย" น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ คว้าหูฟังของแพทย์ขึ้นมาพร้อมกับลุกยืนตรง 

"อ่อ...ค่ะ" ร่างอรชรยอมทำตามที่หมอหนุ่มบอก เธอถอดเสื้อคลุมออก แล้วนำมาพาดไว้บนเรียวแขนเล็ก ขณะที่หมอไตรเดินมาข้างเก้าอี้ที่เธอนั่ง นำหูฟังแพทย์แนบลงบนอกข้างซ้าย 

"ไม่ต้องเกร็งแล้วก็หายใจเข้าลึกๆ ช้าๆ " 

"ค่ะ" เธอทำตามที่เขาบอก 

"เกิดอาการใจสั่นบ่อยแค่ไหนแล้ว?" หมอไตรเหลือบมองตัวเลขบนหน้าจอ แต่กลับทำคิ้วหนาของเขาขมวดเข้าหากัน รับกับสันจมูกโด่งคมเข้ม 

"ช่วงหลังๆ ค่อนข้างบ่อยค่ะ"

"ประมาณกี่ครั้งต่อสัปดาห์"

"ประมานสามถึงสี่ครั้งค่ะ" ดวงตากลมโตเหลือบมองใบหน้าหล่อเหลาระยะใกล้ ขณะที่อีกฝ่ายก็ยังวางตัวในฐานะหมอกับคนไข้อย่างดี 

"แล้วเคยหมดสติไหม?"

"เคยค่ะ" เสียงหวานตอบ พยักหน้าสวยขึ้นลงเล็กน้อย 

"กี่ครั้ง"

"ประมาณสองครั้งได้ค่ะ"

"ครั้งล่าสุดเมื่อไหร่?" 

"อาทิตย์ก่อนค่ะ"

"ทำไมไม่มาโรงพยาบาล?" ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นทันที แต่ยังคงสายตาเย็นชาไม่ได้แสดงอะไรออกมา 

"ฉันคิดว่า..." 

"คุณรู้ไหมว่าโรคนี้อันตราย ไม่ควรปล่อยไปเรื่อยๆ " หมอหนุ่มเก็บอุปกรณ์การแพทย์ แล้วเดินกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ตรงตำแหน่งของเขาเอง ทำให้ร่างอรชรก็รีบสวมเสื้อคลุม

"รู้ค่ะ"

"แล้วทำไมถึงยังปล่อย" 

"ฉันก็กำลังมารักษานี่คะ" ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากรักษา แต่เพราะรู้ผลลัพธ์อยู่แล้ว ว่ามันไม่มีทางรักษาหายขาดได้แน่ๆ เพราะหมอคนก่อนก็เคยเธอบอกอย่างนี้ 

"งั้นผมจะส่งตรวจเพิ่มเติม"

"ค่ะ" 

"และตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมจะเป็นหมอเจ้าของไข้ของคุณ" น้ำเสียงสุขุมบอกอย่างจริงจัง ขณะเดียวกันสายตาคมกริบ ก็เหลือบมองไปที่ป้ายตรงมุมโต๊ะทำงาน ระบุความเชี่ยวชาญของโรคหัวใจที่เธอกำลังเผชิญอยู่ 

"คุณหมอ..." เธอก็แทบจะเอ่ยไม่ออกแล้ว นั่นแปลว่าต้องเจอหน้าเขาอีกครั้งและต่อไปเรื่อยๆ จะไปกล้ามองหน้าเขาอีกได้ยังไง

"มีปัญหาอะไร?" ท่าทีของร่างอรชรทำให้เขาต้องเอ่ยถาม 

"คือว่า...ถ้าฉันจะเปลี่ยนหมอตรวจได้ไหมคะ?" ร่างอรชรตัดสินใจถามไปตามตรง ดีกว่าต้องมาเจอหน้าเขาอีก

"...ได้สิ" คำพูดนั้นของเธอทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลงไปชั่วขณะ รวมถึงสายตาคมก็มองหน้าสวยนานไปหลายนาที

"แล้วฉันต้องทำยังไงบ้างคะ" 

"แต่ก่อนจะเปลี่ยน ผมมีคำถามจะถาม" หมอหนุ่มวางสองมือหนาลงบนโต๊ะทำงาน แล้วเพ่งมองใบหน้าสวยอย่างจริงจังมากๆ ถ้าสังเกตุดีๆ ใบหน้าสวยก็แทบไม่มีสีสันเลย

"อะไรเหรอคะ" อีกฝ่ายทำเธอกังวลจนเกิดความประหม่า ไม่กล้าจะขยับตัวหรือกระพริบตา รอเพียงคำถามที่จะได้จบเรื่องวันนี้

"ตอนที่คุณบอกเลิกผมวันนั้น เป็นเพราะคุณอยากเปลี่ยนคนเหมือนวันนี้หรือเปล่า?"

ตุ๊บ!

.....