บทที่ 2 กลายเป็นหมอประจำตัว

"ตอนที่คุณบอกเลิกผมวันนั้น เป็นเพราะคุณอยากเปลี่ยนคนเหมือนวันนี้หรือเปล่า?"

คำถามของหมอไตรยังคงก้องอยู่ในหัวไม่หายไปไหน ร่างอรชรต้องกลับมานั่งรอผลตรวจบางอย่างก่อน เธอถึงจะได้เข้าไปพบหมอหนุ่มในครั้งสุดท้ายก่อนจะจ่ายยากลับบ้าน 

สองมือบางก็เย็นเฉียบกำกระเป๋าสะพาย เป็นสัมภาระเดียวที่เธอติดตัวมาได้โรงพยาบาลเป็นประจำ 

"ไอมานั่งรออะไรตรงนี้ พี่ตามหาเราตั้งนานเลยนะ" ชายหนุ่มรีบเดินตรงมาหาไอรดาด้วยความเป็นห่วง 

"ไอนั่งรอผลเลือดน่ะ ว่าแต่เจอที่จอดรถแล้วใช่ไหม" เธอรีบหันไปถามทางเหนือ เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องที่สนิทกับเธอที่สุดแล้ว 

มักจะตามมาหาหมอด้วย เวลาที่มารดาของเธอบอกเอาไว้ 

"เจอแล้วล่ะ โรงพยาบาลนี้ใหญ่อยู่นะ แสดงว่าหมอที่นี่ต้องมีแต่คนเก่งๆ คนถึงได้มาเยอะเชียว" 

"ก็ประมาณนั้นค่ะ" เสียงหวานบอก ดีที่บริษัทใหม่ที่เธอทำงานด้วย ส่งเอกสารติดต่อเรื่องรักษาให้ ไม่งั้นคงวนลูปอยู่แต่ที่เดิมๆ แล้วก็ยารักษาตัวเก่า 

"แล้วเมื่อกี้ไปเจอหมอคนใหม่มาเป็นยังไง ตรวจโอเคไหม เราจะมีโอกาสหายขาดหรือเปล่า" 

"คุณไอรดาคะ เชิญข้างในห้องตรวจได้เลยค่ะ คุณหมอรอแล้วค่ะ" พยาบาลคนนึงเดินมาบอก ทำให้ร่างอรชรค่อยๆ ลุกจากเก้าอี้โดยมีลูกพี่ลูกน้องคอยช่วย 

"งั้นพี่เข้าไปพร้อมกับเราเลยนะ ป้ามะลิจะได้ไม่ต้องถามเราซ้ำๆ เดี๋ยวพี่จะเล่าให้ฟังเอง" 

"แน่ใจนะว่าจะเข้าไปด้วย" เสียหวานทวนถามให้แน่ใจ ก่อนอีกฝ่ายจะตกใจเหมือนเธอที่เพิ่งเจอมา

"แน่ใจสิ พี่น่ะไปกับเราแทบ...." คำพูดของเหนือหายไปกระทันหัน ตอนที่ได้เห็นว่าหมอไตรเป็นหมอประจำตัวของน้องสาว

"นั่งลง" น้ำเสียงเข้มเอ่ยราบเรียบ ปรายตามองทางพี่ชายของไอรดาเพียงแค่แปปเดียว เขาเคยเจออีกฝ่ายแต่ก็นานมากแล้ว คงไม่มีความจำเป็นใดต้องรู้จักกันอีก

"เขาเป็นหมอของเราเหรอ?" คนบอกรีบกระซิบถามร่างอรชร ระหว่างที่เลื่อนเก้าอี้ให้น้องสาวนั่งลง 

"ประมาณนั้น" 

"ผลเลือดออกแล้วก็ปกติ แต่ที่น่าห่วงคือโรคหายากของเธอน่ะ" หมอหนุ่มจับหน้าจอคอมพิวเตอร์หมุนมาทางคนไข้ ขณะที่จำเป็นต้องอธิบายตามข้อมูลรักษา 

"แล้วที่หมอคนอื่นบอกว่าไม่มีทางรักษาหาย มันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า ไอรดาจะไม่เป็นอะไรอีกใช่ไหมครับ" เหนือถามทันที ต่อให้รู้ว่าหมอหนุ่มจะเลิกกับน้องสาวตัวเองไปนานแล้ว 

"ขึ้นอยู่กับการรักษาและดูแลตัวเอง" ใบหน้าหล่อเหลาหันกลับมาที่แฟ้มข้อมูลคนไข้ 

"แล้วเรื่อง..." 

"ผมไม่ยินยอมให้คนไข้ของตัวเองไปตรวจกับหมอคนอื่นแล้ว" หมอหนุ่มเอ่ยตัดประโยคของไอรดารวดเร็ว เพราะเขารู้ว่าเธอจะถามถึงเรื่องอะไร

"ทำไมล่ะคะ คุณหมอก็มีคนไข้เยอะไม่ใช่เหรอคะ บางทีฉันอาจจะไม่สะดวกมารอตรวจบ่อยๆ ด้วย"

"แต่ก็ไม่ได้มีปัญหากับการตรวจ" มือหนาเลื่อนใบกระดาษระบุการรักษาเฉพาะทาง มาตรงเบื้องหน้าของไอรดา 

"....." คำพูดที่หนักแน่นยังไงก็ไม่มีทางยอมฟังเหตุผล ทำดวงตาคู่กลมโตมองกรอกบน ก่อนจะสนใจดูข้อมูลการรักษาต่อ 

"กรุณาเซ็นต์ชื่อตรงนี้ เราจะได้เริ่มต้นการรักษาใหม่ทั้งหมด รวมถึงตัวยารักษากับหมอเจ้าของไข้" นิ้วชี้ยาวเคาะลงช่องลายลักษณ์อักษร 

"ค่ะ" 

"แล้วตรงพยานนี่ ผมต้องเซ็นต์ใช่ไหม" เหนือรีบพูดขึ้น ปกติเขาก็เซ็นต์การรักษา ในฐานะญาติคนสนิทมาตลอด 

"ใช่" หมอหนุ่มผายมือให้ 

"แล้ววันนี้ต้องตรวจอะไรต่ออีกไหมคะ" ใบหน้าสวยก้มดูเวลาจากนาฬิกาที่ข้อมือเล็ก หลังเธอตวัดลายเซ็นต์ลงในกระดาษอย่างเลี่ยงไม่ได้แล้ว 

"เหลือแค่รอรับยา" น้ำเสียงเข้มพูด เหลือบมองใบหน้าคนไข้ของเขาอีกรอบนึง เธอก็ดูมีความมั่นใจขึ้น มากกว่าตอนที่เจอหน้าเขาเมื่อกี้ด้วยซ้ำ ถึงได้จ้องจะเปลี่ยนหมอรักษาอยู่ตลอด

"งั้นยาตัวเก่าที่เหลืออยู่ เราก็กลับไปทิ้งให้หมดนะ แต่ก็นะไอรดาไม่ชอบกินยาเลย ป้ามะลิยังบอกว่ายาไม่ลดลงตั้งแต่หมอคนนั้นจ่ายยาให้ไป" เหนือหันบอกทางหมอหนุ่ม ราวกับระบายความในใจออกมา

"ไม่ต้องพูดน่า" เสียงหวานปรามเล็กน้อย พร้อมกับยกมือไปตีท่อนแขนทางเหนือ

"ครั้งหน้าก็นำยามาด้วยล่ะกัน หวังว่าเรื่องแค่นี้เธอคงจะทำได้นะ" 

"ค่ะ ว่าแต่ครั้งหน้ามาอีกเมื่อไหร่คะ" อย่างน้อยที่เดิมก็นัดเดือนละครั้ง ไม่ก็สามสี่เดือนครั้งก็ยังจะดี 

"อาทิตย์หน้า เจอกันเวลาเดิม" เสียงเข้มพูด แล้วส่งยื่นแฟ้มข้อมูลคนไข้ให้ทางร่างอรชรทันที เป็นการตัดบทสนทนาและสรุปใจความการตรวจของวันนี้เสร็จสิ้น 

"อาทิตย์หน้าน่ะเหรอ..." 

ตึก~ ตึก~ ตึก~

สองเท้าเล็กรีบเดินออกมาจากโรงพยาบาล พร้อมกับลูกพี่ลูกน้องที่ตั้งคำถามใส่เธอแทบไม่ได้พักหายใจ

"แล้วเขาไม่ชวนเราคุยเรื่องอื่นบ้างเหรอ ให้ตายเถอะทำไมวันนี้ดูน่ากลัวยิ่งกว่าหมอคนไหนที่เคยเจอเลย" เหนือบอก

หากเป็นเมื่อก่อนที่เจอหมอหนุ่มเวลาไปบ้านเขาจะสุภาพและอ่อนโยนต่อคนรอบข้างของไอรดาเสมอ

"จะไปอยากคุยอะไรกับเขาล่ะ ไอขอทำเรื่องเปลี่ยนหมอเขายังไม่ยอมเลย ทำไมต้องบังคับด้วยนะ!" เธอเริ่มจะเหนื่อยหอบจนร่างกายก้าวเดินช้าลง แต่ยังดีที่ลานจอดรถก็อยู่ไม่ไกลนัก ยกเว้นสายตาคู่คมที่มองลงมาจากบนตึกสูง 

"แล้วจะเปลี่ยนไปทำไมล่ะ พี่ได้ยินพวกพยาบาลคุยกันนะ หมอไตรเนี่ยสุดยอดหมอเฉพาะทางของโรงพยาบาลนี้เลย" 

"จะเก่งขนาดไหน ไอก็ไม่กล้าไปสู้หน้าเขาหรอก ทางที่ดีหยุดรักษาไปเลยน่าจะเวิร์คกว่า" 

"ไม่ได้นะไอ ขืนเราทำอย่างนั้นป้ามะลิจะอยู่กับใครล่ะ เอาน่าคิดผิดคิดใหม่ วันนี้พี่พาเราไปนั่งกินของอร่อยๆ แล้วกัน"

"ได้ แต่เลี้ยงด้วยก็พอ" 

...