บทที่ 4 เรื่องอื่นไม่เกี่ยว

เวลาต่อมา_

"หายใจเข้าลึก ๆ" ไอรดาพยายามทำตามที่หมอหนุ่มสั่ง แม้จะรู้สึกเหมือนมีอะไรกดทับหน้าอกตลอดเวลา หมอไตรทั้งทำการตรวจชีพจร วัดความดัน และฟังเสียงหัวใจอย่างละเอียด

"อาการเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่"

"หลังออกจากโรงพยาบาลค่ะ" 

"ก่อนหน้านั้นมีอะไรผิดปกติไหม" สายตาคู่คมเพ่งจ้องใบหน้าสวยเอาคำตอบอย่างละเอียด 

"ไม่มีค่ะ"

"กินยาตามที่ผมสั่งหรือยัง"

"...ยังค่ะ" น้ำเสียงหวานตอบช้าอย่างลังเลที่จะเอ่ยออกมา 

"ทำไม?"

"ฉันลืมถึงยาไว้บนรถพี่เหนือค่ะ"

"เตรียมห้องพักผู้ป่วย แล้วตรวจเลือดเพิ่มอีกชุด" หมอไตรถอนหายใจเบาๆ แล้วหันไปสั่งพยาบาลที่อยู่ข้างๆ 

"ค่ะ คุณหมอ"

"ต้องนอนโรงพยาบาลเลยเหรอคะ" ใบหน้าสวยรีบเงยขึ้นทันที เมื่อคำสั่งของหมอหนุ่มดังไปรอบตัว 

"ใช่"

"แต่ฉันแค่เหนื่อยเองนะ กลับไปบ้านพักผ่อนก็น่าจะหายแล้ว"

"คุณไม่ได้แค่เหนื่อย อาการกำเริบครั้งนี้มันเกิดขึ้นเร็ว และผมยังไม่รู้ว่าร่างกายคุณตอบสนองกับอะไร ถ้ากลับไปตอนนี้ ผมไม่รับรองว่าจะไม่มีอาการเกิดขึ้นซ้ำ"

"....." น้ำเสียงจริงจังทำให้ไอรดาเงียบลง แต่แฝงไปด้วยความกังวลที่หนักขึ้นมากๆ 

"คืนนี้คุณต้องอยู่โรงพยาบาล"

"...ค่ะ"

แก๊ก~

เพียงเวลาไม่นานไอรดาก็ถูกส่งตัวขึ้นมาพักบนห้องผู้ป่วย ตามสิทธิ์ที่เธอได้รับจากบริษัท ก็เป็นห้องพิเศษอย่างเป็นส่วนตัว 

"ไอ..ลูกแม่" ผู้เป็นแม่รีบเดินเข้ามาหาลูกสาว ที่นอนป่วยอยู่บนเตียงสวมชุดผู้ป่วยสีชมพูเข้ม พร้อมกับกระเป๋าใส่สัมภาระมาหนึ่งใบ

"แม่..."

"เป็นอะไรอีก ทำไมต้องนอนโรงพยาบาล"

"อาการกำเริบนิดหน่อย แต่ไม่ต้องห่วงนะพรุ่งนี้ไอก็คงได้กลับบ้านแล้ว" น้ำเสียงหวานพยามบอกไม่ให้มารดาตื่นตระหนก

"นิดหน่อยอะไรล่ะไอ ทำไมหมอถึงให้แอดมิต" แม่มะลิรีบลูบหน้าผากลูกสาว ก่อนหันไปถามพยาบาลที่เพิ่งจะเดินเข้ามา 

"ขอโทษนะคะ คุณหมอที่รักษาอาการลูกสาวฉัน บอกว่าไอรดาเป็นอะไรเหรอคะ" 

"คือว่า...คุณหมอไตรยังไม่บอกรายละเอียดนะคะ รอผลตรวจให้แน่ใจก่อนค่ะ"

"หมอไตร?" มือของแม่มะลิที่กำลังจัดผ้าห่มหยุดชะงัก 

"ค่ะ คุณหมอไตร หรือคุณหมอไตรตะวัน เป็นหมอเจ้าของไข้ของคุณไอรดาค่ะ"

"...." หญิงสูงวัยนิ่งไป เพราะจำชื่อนั้นได้แม่นยำ แม้ไม่ได้ยินมาหลายปี ทำให้แม่มะลิหันไปมองลูกสาว

"ต้องขอตัวก่อนนะคะ" พยาบาลสาวเข้ามาเช็คความเรียบร้อย ก่อนจะนำรถเข็นออกไปข้างนอกห้อง ให้ความเป็นส่วนตัว

"ไอ...หมอไตรใช่คนที่เราเคยคบกันหรือเปล่า" 

"...แม่ยังจำได้ด้วยเหรอ" เธอแทบตอบไม่ออก ทุกคนรอบตัวไม่มีใครลืมหมอไตรเลยสักคน 

"ทำไมแม่จะจำไม่ได้ล่ะลูก แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงมาเป็นหมอประจำตัวเรา?" 

"ไอก็เพิ่งรู้วันนี้เหมือนกัน ตอนที่มาตรวจก็เจอเขาแล้ว" สองมือบางกำผ้าห่มแน่น เพราะไม่ใช่แค่เพิ่งเจอหน้ากันวันแรก แต่ดันเจอกันแทบทั้งวันแล้วก็อาจจะเป็นระยะเวลานานอีก 

"แล้วเขารู้ไหมว่าเราเป็นคนไข้ของเขา"

"รู้ค่ะ"

"เขาว่าอะไรเราหรือเปล่า"

"ไม่ได้ว่าอะไรค่ะ เขาก็ทำหน้าที่หมอ...แบบว่าหมอจริงๆ "

"จริงเหรอ"

"ค่ะ" น้ำเสียงหวานตอบเบาๆ แต่กลับนึกถึงสายตาของหมอไตร เขาต่างหากที่แทบจะจำเธอไม่ได้แล้ว 

ก๊อก ก๊อก~

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ทั้งสองคนในห้องรีบหันไปพร้อมกัน ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกมา แล้วพบว่าเป็นร่างสูงในเสื้อกาวน์เดินเข้ามา ถือแฟ้มผลตรวจมาด้วย 

"ขออนุญาตครับ"

แม่มะลิมองใบหน้าของหมอไตรเต็มๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี แม้เวลาจะผ่านไปนานก็ยังจำได้ดีทุกอย่าง 

เพราะว่าหมอไตรเป็นอดีตคนรักของลูกสาว และชายหนุ่มที่เคยมาร่วมโต๊ะอาหารที่บ้านจนคุ้นเคยราวกับเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน

"คุณหมอ..." หมอไตรหยุดเดิน มองหญิงสูงวัยครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า

"สวัสดีครับคุณน้า"

"ยังจำป้าได้ด้วยเหรอ" แม่มะลิเอ่ยแทบไม่ออกเช่นเดียวกันกับลูกสาว คำพูดของหมอหนุ่มทำทุกอย่างในห้องนิ่งชะงักไปหมด 

"จำได้ครับ" เขาตอบสั้นๆ ก่อนหันใบหน้าหล่อเหลาไปทางคนป่วยบนเตียง 

"ตอนนี้อาการเป็นยังไงบ้าง"

"ดีขึ้นแล้วค่ะ" หมอไตรทำการตรวจร่างกายเธออีกครั้ง ทั้งวัดความดัน ตรวจชีพจร ฟังเสียงหัวใจ และซักถามอาการอย่างละเอียด ราวกับเพิ่งมาตรวจใหม่อีกครั้ง 

ซึ่งแม่มะลิยืนมองอยู่ข้างๆ ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ทั้งจริงจัง รอบคอบ และใส่ใจรายละเอียดของไอรดา

"คืนนี้ต้องเฝ้าดูอาการอีกระยะหนึ่งครับ ถ้าไม่มีอาการผิดปกติเพิ่ม พรุ่งนี้ผมจะประเมินอีกครั้ง"

"ค่ะ ฝากลูกสาวป้าด้วยนะคะ"

"ครับ" หมอไตรกำลังจะออกจากห้อง แต่แม่มะลิเรียกไว้

"คุณหมอ...คือว่าคุณหมอไม่ลำบากใจเหรอคะ ที่ต้องกลับมาดูแลลูกสาวป้าอีกครั้ง ไม่อย่างนั้นเปลี่ยนหมอประจำตัวให้ไอรดาก็ได้นะคะ" 

"แม่..." ไอรดารีบหันขวับ

"ตอนนี้เธอเป็นคนไข้ของผมครับ เรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับการรักษา" หมอไตรมองคนไข้บนเตียงแล้วตอบเรียบๆ คำตอบที่ชัดเจนจนไม่มีช่องให้ถามต่อ

"ค่ะคุณหมอ" แม่มะลิเอ่ย ที่ต้องพูดเพราะกลัวว่าการกลับมาเจอกัน จะทำให้หมอไตรรู้สึกแย่มากกว่า แม้แต่คนพูดเองยังรู้สึกผิดที่ลูกสาวเป็นคนบอกเลิกหมอไตรในอดีต 

จนกระทั่งหมอไตรเดินออกจากห้องไป ประตูปิดลง ไอรดาถอนหายใจแล้วหันมาหาแม่

"แม่จะถามเขาทำไม?" 

"แม่ก็แค่อยากรู้ แต่แม่ไม่ได้จะพูดอะไรหรอก แค่ไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้" ผู้เป็นแม่ลูบผมลูกสาวเบาๆ ทำให้ไอรดาหลุบตามองต่ำลงไปที่ผ้าห่มบนร่างกาย 

เธอเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าคนที่พยายามลืมมาตลอดหลายปี จะกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง

ในฐานะคนที่มีสิทธิ์สั่งให้เธอรักษาตัวเอง และเป็นคนที่เธอไม่มีทางหลีกหนีได้ง่ายๆ อีกต่อไปแล้ว 

....