บทที่ 7 เริ่มต้นใหม่?

ตึก~ ตึก~ ตึก~

สองเท้าเล็กค่อยๆ ก้าวออกมาเดินบริเวณหน้าบ้าน หลังจากรับประทานอาหารช่วงเย็นเสร็จ ร่างอรชรก็ขอออกมาสูดอากาศข้างนอกสักหน่อย เพราะการนั่งอยู่แต่ในบ้านทำให้เธอรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

เธออุ้มเจ้าจิ๋วออกมาวิ่งเล่นอยู่บนสนามหญ้า แต่ก็ยังเดินวนไปวนมารอบขาของเจ้าของ ก่อนจะพุ่งไปเล่นกับใบไม้ที่ปลิวอยู่บนพื้นอย่างสนุกสนาน

"อย่าวิ่งไปไกลนะเจ้าจิ๋ว" ไอรดาย่อตัวลงเรียกแมวตัวน้อยกลับมา ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเจ้าตัวแสบกลับเมินใส่แล้ววิ่งหนีไปอีกทาง

"ดื้อจริงๆ เลยนะ"

"เหมือนเจ้าของหรือเปล่าครับ" เสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง

ทำให้ใบหน้าสวยหันกลับไปมอง ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมาเมื่อเห็นชายหนุ่มที่คุ้นเคยยืนอยู่ไม่ไกล

"พี่ธีร์...มาได้ยังไงคะเนี้ย วันนี้ไม่ทำงานหรอกเหรอ"

"พี่ตั้งใจแวะมาเยี่ยมคนป่วยน่ะครับ ได้ข่าวว่าเข้าโรงพยาบาลแล้วก็เลยซื้อของมาฝาก" ชายหนุ่มยกถุงขนมในมือขึ้นเล็กน้อย พอเห็นรอยยิ้มสดใสคนมองก็คอยจะยิ้มตาม

"ไม่เห็นต้องลำบากเลยค่ะ ไม่ต้องซื้อมาฝากไอแล้วนะคะ"

"เรื่องแค่นี้ไม่ลำบากหรอก" เขายิ้มก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ ความสนิทสนมกันมานานจนคนรอบข้างหลายคนมักเข้าใจผิดว่าเป็นแฟนกันอยู่บ่อยครั้ง จนคนที่ยังไม่มีใครย่อมหวั่นไหวกับความน่ารักของรุ่นน้อง

"แล้วเป็นยังไงบ้าง เรายังเหนื่อยอยู่ไหม"

"ดีขึ้นแล้วค่ะ หมอบอกว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่ต้องพักผ่อนเยอะๆ หน่อย"

"งั้นก็ดีแล้ว" ธีร์มองใบหน้าของหญิงสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

"....." ดวงตากลมกรพริบปริบ เมื่อเห็นรุ่นพี่หนุ่มยังมองหน้าเธออยู่ แต่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา

"ไอ"

"คะ?" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย ทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองอย่างสงสัย

"พี่มีเรื่องอยากจะบอก"

"เรื่องอะไรเหรอคะ?"

"พี่รู้ว่าเราเป็นพี่น้องที่ทำงานกันมานาน แล้วพี่ก็ไม่อยากทำให้ไออึดอัด..." ธีร์นิ่งไปชั่วครู่เหมือนกำลังรวบรวมความกล้า

"แต่พี่คิดว่าถ้าไม่พูดออกมา พี่คงเสียดายแย่ เพราะว่าพี่รู้สึกดีกับไอมานานแล้ว พี่กลัวตัวเองไม่ได้บอก"

"..." ไอรดาถึงกับพูดไม่ออก เธอไม่ได้คาดคิดว่าจะได้ยินประโยคนี้จากธีร์ในวันนี้ นึกว่าเขามีเรื่องสำคัญในบริษัทอยากจะมาเล่าเฉยๆ เอง

"พี่ไม่ได้จะบังคับให้ไอต้องตอบตอนนี้นะ พี่แค่อยากบอกให้ไอรู้ก็พอ" ธีร์รีบพูดต่อ เมื่อเห็นสีหน้าตกใจของเธอ ทั้งกลัวในคำตอบถ้าเป็นคำพูดที่เขาไม่อยากได้ยิน คงจะทำลายความสัมพันธ์ที่ดีมาตลอด

"พี่แค่อยากให้ไอรู้ว่า ถ้าวันหนึ่งไอพร้อม...พี่อยากเป็นคนที่อยู่ข้างๆ ไอนะ อยากดูแลไอ ไม่ได้หวังอะไรจากไอเลย"

"พี่ธีร์..." ไอรดาก้มหน้าลงเล็กน้อย มือบางกำชายเสื้อของตัวเองแน่นขึ้นอย่างสับสน แล้วก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะพูดคำใดในตอนนี้เลย

เจ้าแมวตัวน้อยก็รีบมากระโจนนั่งบนตักเล็ก ทำหน้ามองไปที่ชายหนุ่มรุ่นพี่และเจ้าของสลับไปมา คล้ายกับว่าสงสัย

"ถ้าเรายังไม่มีคำตอบตอนนี้ก็ไม่เป็นไรนะ แต่ขออย่างเดียว...ให้พี่ได้ดูแลเราในช่วงเวลาอย่างนี้เถอะ อย่างน้อยไอก็กำลังป่วย ให้พี่อยู่เป็นเพื่อนก็ยังดี"

ชายหนุ่มคนบอกนั่งลงข้างๆ ไอรดา เขาไม่ได้จะบีบบังคับ นอกจากจะเอื้อมมือไปเกาคางเจ้าแมวตัวจิ๋ว เขายังมองร่างอรชรอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบางๆ ราวกับรู้ดีว่าคำพูดของตัวเองกำลังทำให้เธอลำบากใจ

"พี่รู้ว่าไออาจจะยังมีเรื่องที่ยังจัดการไม่ได้ แต่พี่ไม่ได้อยากรู้นะว่าเรื่องนั้นคืออะไร แล้วก็ไม่ได้อยากบังคับให้ไอต้องลืมใครเพื่อมาคบกับพี่" เขาหัวเราะเล็กน้อย ทั้งที่แววตากลับเต็มไปด้วยความจริงจัง

"พี่ธีร์คือว่าไอ...." ลำคอเล็กจุกแน่นไปเสียหมด ครั้นจะเอ่ยคำใดเธอก็รู้ดีว่ามันอาจจะทำร้ายจิตใจผู้ฟัง ขณะเดียวกันเขาก็ช่วยดูแลเธอห่างๆ มานาน หรือว่าเธอควรจะเริ่มต้นใหม่ ลืมรักเก่าๆ ที่อดีตคนรักก็เริ่มต้นใหม่ไปแล้วเช่นกัน

"พี่แค่คิดว่า อย่างน้อยไอก็ควรรู้ว่ามีใครอีกคนหนึ่ง คนที่ยังรอไออยู่ตรงนี้เสมอนะ"

เอี๊ยดดดด~

เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์คันหรูเบรกจอดกระทันหันในระยะไกล แต่ก็พอมองเห็นบรรยากาศข้างในบ้าน และภาพของชายหญิงที่เขาเพิ่งเจอ

ดวงตาคู่คมชะงักทันที มองภาพตรงหน้าปรากฏชัดเจน นั่นคือไอรดากับผู้ชายคนหนึ่ง คนที่เขาเจอว่าอยู่กับเธอในวันที่อาการกำเริบ แล้วท่าทีสนิทสนมกันก็บ่งบอกสถานะอื่นไม่ได้เลย

มือหนาจับพวงมาลัยแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตาคมยังคงมองภาพนั้นอยู่จนรถยนต์เคลื่อนผ่านไปไกล

ริมฝีปากหยักขยับพึมพำออกมาเบา ๆ

"นี่สินะสาเหตุที่เลิกกับฉัน" น้ำเสียงเข้มสบถบอกเบาๆ คำบอกเลิกที่ออกจากปากไอรดาในวันนั้น มันแล่นเข้าในหัวสมองเขาอีกครั้ง

ทั้งเสียใจและเจ็บใจ จะโกรธขุ่นเคืองก็สับสนไปมากมาย เพราะวันนั้นกับวันนี้ผ่านมาไกลมากแล้ว ชีวิตของเขาก็กำลังก้าวไปไกล โดยที่ไม่มีวันจะย้อนกลับไปหาอดีตอีก

"ดีแล้วล่ะ...ยังไงฉันก็ให้อภัยเธอไม่ได้อยู่ดีไอรดา"

....