บทที่ 9 จะหนีทำไม

เช้าวันใหม่_

ร่างอรชรในชุดพนักงานสาว ก้าวปลายเท้าเล็กเดินช้าๆ เข้ามาที่บริษัทตามปกติ 

แม้ว่าร่างกายของจะยังไม่ได้กลับมาเป็นปกติเท่าไหร่หนัก แต่ก็ไม่อยากหยุดงานนานเกินไป เพราะรู้ดีว่ายังอีกหลายอย่างที่ต้องจัดการ ตามหน้าที่ของเธอต้องดูแล 

"พี่ไอ หายดีแล้วเหรอคะ" เสียงทักทายจากคนรอบข้างก็ดังขึ้นเป็นระยะ

"ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ต้องขอบคุณมากนะ" ใบหน้าสวยยิ้มตอบ ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง มีดอกไม้ใส่แจกันไว้ตรงมุมโต๊ะ แล้วแก้วเครื่องดื่มหนึ่งก็ถูกยื่นมาตรงหน้า

"มัทฉะนมสดไม่หวานนะครับ" ธีร์บอก ไม่ลืมที่จะนำหลอดใส่ในแก้วให้ 

"ไม่เห็นต้องซื้อมาให้เลยค่ะ ไอเกรงใจ"

"เมื่อเช้าพี่ผ่านร้านนั้นพอดี แต่เราดื่มกาแฟไม่ได้ใช้ไหม งั้นลองเปลี่ยนเป็นมัทฉะดูนะ" ชายหนุ่มพูดอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะวางเอกสารอีกชุดหนึ่งลงบนโต๊ะทำงาน 

"ขอบคุณนะคะ แล้วนี่งานที่ต้องส่งวันนี้ใช่ไหมคะ" 

"ประมาณนั้นแหละ แต่พี่ดูให้คร่าวๆ แล้ว มีบางส่วนที่ไม่ต้องรีบ ถ้าเหนื่อยเราก็พักก่อนนะ”

"ไม่เห็นต้องทำให้ขนาดนี้เลยค่ะ ยังไงไอก็ทำงานไหวอยู่แล้ว" ไอรดามองเอกสารตรงหน้าสลับกับใบหน้าของรุ่นพี่หนุ่ม ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

"ก็พี่บอกแล้วไง ว่าอยากดูแลเรา" ธีร์บอก เขาคิดอย่างนั้นจริงๆ แต่จะผลีผลามก็ไม่ได้ กลัวรุ่นน้องสาวจะเอ่ยปฏิเสธมาตอนนี้ 

"เพราะเรื่องเมื่อวาน?" ไอรดาเอ่ยขึ้นอย่างลังเล

"พี่ยังไม่ต้องการคำตอบหรอกนะ ไว้เรามั่นใจจริงๆ แล้วค่อยตอบ" เขาเลือกจะเอ่ยเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น ดีกว่าให้พนักงานคนอื่นได้ยิน แล้วกลายเป็นเรื่องนินทาในสถานที่ทำงาน 

"เอาเป็นว่าทำตามที่พี่บอกนะ งั้นไปทำงานก่อนเถอะครับ" เมื่อเห็นว่าไอรดานิ่งไป เขาถึงจะเดินกลับไปยังโต๊ะของตัวเอง

"เฮ้อ..." ร่างอรชรถอนหายใจเบาๆ เธอไม่ได้พร้อมจะมีความรักครั้งใหม่กับใครเลย แค่ปัญหาของตัวเองก็หนักเกินพอแล้ว 

ช่วงเย็น_

หลังจากจัดการงานทุกอย่างบนโต๊ะเรียบร้อย ร่างอรชรก็คว้ากระเป๋าขึ้นมาเตรียมออกจากบริษัท เพราะวันนี้เธอมีนัดตรวจนอกเวลา และก็เป็นหมอไตรคนเดิมที่เธอไม่ค่อยอยากจะเจอหน้าด้วย

ยิ่งช่วงนี้เธอยังไม่พร้อมรับมือกับความรู้สึกของตัวเองด้วยแล้ว การต้องเจอกับเขาอีก จึงเป็นเรื่องที่ทำให้รู้สึกหนักใจไม่น้อย

แต่เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ไอรดาก็เดินตามพยาบาลเข้าไปยังห้องตรวจตามนัด บานประตูห้องถูกเปิดออก พลว่าร่างสูงในเสื้อกาวน์สีขาวกำลังยืนอ่านแฟ้มประวัติอยู่ด้านหลังโต๊ะ

ใบหน้าหล่อเหลาเงยหน้าขึ้นมามองเพียงครู่เดียว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"มาแล้วเหรอ"

"ค่ะ" น้ำเสียงหวานตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้า

"มีอาการอะไรอีกเพิ่มไหม?"

"ไม่มีค่ะ แค่บางครั้งยังรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย" สองมือบางวางไว้บนกระเป๋าสะพายบนตักเล็ก ข่มความประหม่าขณะที่ต้องตอบคำถาม

"เวียนหัว?"

"นิดหน่อยค่ะ แต่ไม่บ่อย"

"ใจสั่น?"

"ก็ยังมีบางครั้งค่ะ"  ร่างอรชรยังตอบกลับ ภายใต้ความเย็นชาของหมอหนุ่ม

"นอนพอไหม" 

"ก็...พยายามนอนให้หลับอยู่ค่ะ"

"ลุกขึ้นมานั่งตรงนี้ครับ" หมอไตรพยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนจะวางแฟ้มลง แล้วชี้ไปยังเตียงตรวจ ทำให้ไอรดาทำตามอย่างว่าง่าย

"หันมาทางนี้หน่อย"  เขาถึงจะสวมถุงมือก่อนเดินเข้ามาใกล้แล้วเริ่มตรวจตามขั้นตอน สีหน้าของเขายังคงนิ่งและเป็นมืออาชีพ ไม่ต่างจากหมอคนหนึ่งที่กำลังตรวจคนไข้ทั่วไป

"ค่ะ" เธอขยับตัวตามคำสั่ง

"ตรงนี้เจ็บไหม" ปลายนิ้วของเขากดลงบริเวณต้นแขนอย่างเบามือ

"ไม่ค่ะ"

"แล้วตรงนี้ล่ะ"

"ไม่ค่ะ" เขาขยับเข้าใกล้ร่างอรชรอีกนิดเพื่อดูสีหน้าของเธอให้ชัดขึ้น ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ค่อยๆ ลดลงโดยไม่รู้ตัว

"....." ดวงตากลมโตสามารถมองเห็น สายตาคมของหมอหนุ่มได้อย่างชัดเจน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยลอยเข้ามาแตะปลายจมูกเล็ก หัวใจดวงน้อยก็ดันเต้นแรงขึ้นอย่างกระทันหัน

จนเธอรีบเบือนสายตาหนีไปอีกทาง แต่ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง หมอไตรก็เงยหน้าขึ้น ทำให้สายตาของทั้งสองจึงประสานกันโดยไม่ตั้งใจ กลิ่นหอมละมุนจากร่างอรชรก็ประเดประดังแตะปลายจมูกโด่ง 

"....." เป็นช่วงเวลาขณะหนึ่ง ที่ไม่มีใครพูดอะไร ดวงตาคมของเขาหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของเธอ ขณะที่ไอรดาเองก็ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่สบตาเขาอยู่อย่างนั้น

"เอ่อ..ขอโทษค่ะ"

หมับ! 

ทว่าฝ่ามือหนารีบค้ำไว้กับผนังห้อง ทำให้ร่างอรชรขยับหนีไม่ได้ รวมถึงใบหน้าสวยก็ต้องมองสบตาคู่คม 

"จะหนีทำไม?" น้ำเสียงเข้มเอ่ยเรียบนิ่ง

"นะหนีอะไรคะ ฉันแค่จะถอยออกจากคุณหมอไง" ไอรดาเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก ไม่เข้าใจว่าท่าทีของหมอหนุ่มดูดุดันต่างจากเมื่อวานมากๆ เลย 

"กลัวผมจะทำอะไรคุณงั้นเหรอ?" 

"ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้นนะคะ แต่เราอยู่ใกล้กันเกินไปแล้ว" จู่จู่เขาก็ขยับมาใกล้ จนลำตัวของเขาชนกับลำตัวอรชรของเธอ อยู่ในท่าทีที่เธอนั่งบนเตียงแล้วเขาก็ยืนอยู่ 

"ผมว่าบางทีคุณก็อาจจะเข้าใจผิดนะครับ ที่ผมทำอยู่ตอนนี้ ก็เพราะต้องการตรวจคุณในฐานะคนไข้เท่านั้น ไม่มีทางคิดอย่างอื่นเลย" สิ้นน้ำเสียงเข้มพูด เขาก็ปล่อยมือออกจากผนังห้อง แล้วก้าวปลายขายาวเดินกลับมายังโต๊ะทำงาน 

ทิ้งให้ร่างอรชรรีบกระโจนตัวลงจากเตียงคนไข้ ทั้งที่เกิดความรู้สึกข้างในอกข้างซ้าย จนแทบจะปวดหนึบ..

......