บทที่ 117 ทำไมไม่เคาะประตู

“นั่งลงบ้างก็ได้ ชานนท์” วริษส่ายหน้าอย่างอ่อนใจกับคนตัวสูงที่เดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องผ่าตัดตั้งแต่บ่ายจนถึงค่ำ ความกังวลในหลาย ๆ เรื่องทำให้เขาร้อนใจจนแทบจะอยู่กับที่ไม่ไหว ทำให้คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ถึงกับต้องเอ่ยปรามอย่างระอา

“ก็เข้าไปตั้งนานแล้ว ไหนบอกว่าใช้เวลาแค่สามสี่ชั่วโมง นี่เกินสี่ชั่วโม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ