บทที่ 2 หมดสนุก

๒

หมดสนุก

ร่างสูงใหญ่ในชุดสไตล์สมาร์ทแคชชวลสีสันสดใสที่สวมใส่ในวันว่าง ซึ่งไม่ได้ต้องการความเนี้ยบมากนักของชานนท์ ธีรประภากร รองประธานกรรมการแห่งคีรีธารา กำลังเดินออกมาจากสนามบินสุวรรณภูมิอย่างรีบเร่ง ชายหนุ่มที่เป็นมือรองของคีรีธารา แต่เขาคือหัวใจอันดับหนึ่งของวริษ เลาหวัชโรดม ประธานใหญ่แห่งคีรีธาราและเดวาที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง ซึ่งแม้แต่วริษเองยังต้องเชื่อฟังความคิดชายหนุ่มคนนี้อยู่เสมอ

หลังจากที่เขาได้รับข่าวจากวริษว่าจะให้ทอรุ้งบุตรสาวของคู่อริมาเป็นคนดูแลคีรีธารา เดอ เขาใหญ่ ในขณะที่เขาไม่อยู่และประธานใหญ่แห่งคีรีธารากำลังจะไปสวีทกับภรรยาคนสวยที่ยุโรปถึงสองสัปดาห์ ทำให้เขาทนที่จะเที่ยวสนุกอยู่ที่มัลดีฟส์ต่อไปไม่ไหว ต้องรีบหาเรือออกจากเกาะที่พักอยู่ กลับมายัง ‘มาเล่’ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของมัลดีฟส์โดยด่วนที่สุด เพื่อที่จะกลับเมืองไทยในทันทีด้วยความร้อนใจ โดยทิ้งทั้งสี่หนุ่มเอาไว้ที่โน่นให้ได้เที่ยวสนุกกันตามแผนที่วางไว้

จะไว้ใจยายเด็กตัวร้ายนั่นได้ยังไง!

คือความคิดของชานนท์ชายหนุ่มสองบุคลิกตามประสาหนุ่มราศีเมถุน ภาพในวัยเด็กที่ยายเด็กตัวร้ายมักจะทำให้เขาโดนดุเสมอผุดขึ้นในความคิด

‘พี่ชานนท์ทำอะไรอยู่คะ’ เด็กหญิงผมเปียใส่ชุดกระโปรงสีชมพูบานเป็นสุ่มอายุราวห้าหกขวบ ซึ่งชอบทำตัวติดกับเขาแจเดินเข้ามาถามเสียงแจ้ว

‘พี่ต่อจิ๊กซอว์ลูกโลกอยู่ น้องรุ้งว่าสวยไหม ใกล้เสร็จแล้วล่ะ’ เด็กชายวัยสิบเอ็ดขวบหันมายิ้มให้พลางโชว์จิ๊กซอว์ที่เขาใช้เวลาประกอบหลายวันเป็นทรงกลมรูปลูกโลกที่วางไว้บนฐาน ซึ่งตอนนี้ใกล้เสร็จเต็มทีด้วยความภาคภูมิใจ

‘น้องรุ้งขออันนึง’ ว่าแล้วมือป้อมก็หยิบชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ไปชิ้นหนึ่ง

‘ไม่ได้นะ น้องรุ้งเอาของพี่มา’ แต่ไม่ทันแล้วเด็กหญิงตัวจ้อยวิ่งแจ้นออกไปทันทีจนเขาต้องวิ่งตาม

‘เอาคืนพี่มานะน้องรุ้ง’

‘ไม่ให้ พี่ชานนท์มีตั้งหลายอัน น้องรุ้งขอแค่อันเดียว’ เด็กน้อยยังกำชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ในมือไว้แน่น จนเขาต้องเข้าไปแย่งมา

‘อันเดียวก็ไม่ได้ ถ้าหายไปอันนึงพี่ก็ต่อไม่เสร็จสิ น้องรุ้งเอาคืนมาเลยนะ’ แล้วอาวุธอย่างเดียวที่ยายเด็กตัวแสบนั่นมีอยู่ก็คือเสียงแผดร้องดังลั่นจนแก้วหูเขาแทบแตก และทุกคนก็แตกตื่นเข้ามาห้ามทัพ

‘ให้น้องถือไว้ก่อนนะชานนท์ เดี๋ยวน้องเขาเลิกเล่น แม่จะเอาคืนให้’ ดารินมารดาของเขาเข้ามาไกล่เกลี่ย

แต่สุดท้าย... จนป่านนี้เขายังต่อจิ๊กซอว์ลูกโลกนั่นไม่เสร็จ และยายเด็กนั่นก็ทำให้เขาทำข้อสอบวิชาภูมิศาสตร์ผิด เพราะเขาจำแผนที่ประเทศโครเอเชียที่หายไปไม่ได้!

“คุณชานนท์ครับ!” เสียงตะโกนเรียกทำให้ความคิดที่มีต่อยายเด็กตัวร้ายกระเจิงหายไปในทันที

“อ้าว นายเวช มาได้ยังไง”

“ผมมาส่งคุณวริษกับคุณฝนขึ้นเครื่องครับ แล้วก็รอรับคุณเลย นายชัยเขาลางานอาทิตย์นึงครับ เห็นคุณพักร้อนยาว เขาก็เลยคิดว่าคุณคงไม่อยู่ช่วงนี้เลยขอกลับไปเยี่ยมแม่ที่บ้านนอก” เวชซึ่งเป็นคนขับรถของวริษเอ่ยตอบนอบน้อม พลางแจ้งเกี่ยวกับชัยคนขับรถคู่ใจของเขาที่ถือช่วงเวลาที่เจ้านายไม่อยู่เมืองไทยลางานไปเยี่ยมบ้าน ซึ่งเขาก็ไม่ถือโทษอะไรเพราะชัยก็ทำงานกับเขามานานและไม่ได้หยุดงานบ่อยนัก และเขาก็กลับมาอย่างกะทันหันจนอีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน ก่อนจะพยักหน้าให้เวชเป็นการรับรู้ และเขาอาจจะต้องใช้งานเวชในขณะที่เจ้านายของเวชไม่อยู่เช่นกัน

“งั้นฉันคงต้องรบกวนนายเวชล่ะช่วงนี้”

“ยินดีครับ” เวชรับคำแล้วค้อมตัวให้อย่างนอบน้อมก่อนจะช่วยลากกระเป๋าใบเขื่องของคนเป็นนายไปยังรถที่จอดรออยู่

หญิงสาวร่างระหงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวสวมกางเกงยีนส์รัดรูปสีเข้ม ยืนอยู่ที่หน้าบ้านหลังใหญ่ซึ่งเธออาศัยอยู่ตั้งแต่เล็กแต่น้อย บ้านที่เคยอบอุ่นในวัยเด็กแต่ยามนี้กลับเงียบเหงา รุ่งฤดีผู้เป็นมารดาของเธอเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลวไปเมื่อสองสามปีก่อน ส่วนทรงภพผู้เป็นบิดาที่เป็นหลักของครอบครัวก็ถูกคุมขังอยู่ในคุกด้วยหลายข้อหา

ทอรุ้งเหลือบสายตาไปมองหมายยึดทรัพย์ที่ติดไว้ข้างรั้ว สิ่งนี้ที่ทำให้เธอต้องตัดสินใจไปทำงานกับพี่ชายลูกพี่ลูกน้องที่คีรีธารา เดอ เขาใหญ่ ตามที่ วริษ เลาหวัชโรดม ประธานใหญ่แห่งคีรีธารา โทร. มาเสนอหลังจากที่รู้ว่าบ้านหลังนี้ถูกพิพากษายึดทรัพย์ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอปฏิเสธตลอดมาที่จะไปรบกวนเขาอีก เพราะบิดาของเธอทำเรื่องเลวร้ายไว้กับเขามากมาย แต่เขากลับยังไม่ถือโทษโกรธเธอ ซ้ำยังให้ความรักกับเธอเช่นพี่ชายให้กับน้องสาวที่เขารักมากคนหนึ่ง

‘เรามีกันอยู่เพียงแค่นี้ น้องรุ้งอย่าคิดมากเลยนะ มาช่วยชานนท์เขาดูแลคีรีธาราที่เขาใหญ่สักพัก เพราะพี่ต้องดูแลเดวาตอนนี้งานที่นี่ยุ่งมาก พี่อยากให้น้องรุ้งมาช่วย แล้วก็อย่าถือสาชานนท์เลยนะ ถ้าเขาจะยังทำใจไม่ได้ในเรื่องที่ผ่านมา’ เสียงของพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเธอพูดยังค้างก้องอยู่ในหู

น้องไม่เคยคิดถือสาเลยสักนิด!

เสียงในหัวใจของเธอตอบกลับมาเช่นนั้น แถมยังเป็นบุญคุณอันใหญ่หลวงอีกต่างหากที่เธอจะได้ไปช่วยงานของชานนท์ เพราะเป็นโอกาสเดียวที่เธอจะได้ทำทุกอย่างเพื่อไถ่โทษให้กับเขาแทนบิดา เธอจำชนัตบิดาของชานนท์ได้ดี ชายวัยราวสี่สิบกว่าที่ยังดูเป็นหนุ่มหล่อ พอ ๆ กับ วิรุฬผู้เป็นลุงของเธอที่มักไปไหนมาไหนด้วยกันกับบิดาของเธอเสมอ และหลายครั้งที่ที่นี่จะเป็นที่สำหรับต้อนรับครอบครัวของชานนท์และวริษ เธอเคยเป็นน้องน้อยของพี่ชายสองคนที่เขาทั้งคู่จะต้องตามใจเธอเสมอ ความทรงจำดี ๆ มากมายเกิดขึ้นในบ้านหลังนี้ก่อนที่เธอจะไปเมืองนอก

มือเรียวกระชับมือที่ถือกระเป๋าแบบล้อลากเอาไว้แน่น ในขณะที่ดวงตาคู่สวยของเธอน้ำตาเอ่อคลอ ความทรงจำในอดีตเลือนหายไปพร้อมกับเสียงเอ่ยเรียกนุ่มนวลที่ดังอยู่ด้านหลัง

“เชิญขึ้นรถเถอะครับคุณทอรุ้ง” หญิงสาวหันไปมองรถที่จอดรออยู่หน้าบ้าน

“จ้ะ นายสอน” ทอรุ้งรับคำชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่อย่างนอบน้อม สอนคือคนที่วริษส่งมาพร้อมกับรถยุโรปคันหรูนี้ เพื่อที่จะใช้เป็นรถส่วนตัวของเธอในตำแหน่งผู้ช่วยรองประธานกรรมการโรงแรมและรีสอร์ตในเครือคีรีธารา

เนื่องจากหญิงสาวยังไม่คุ้นเคยเส้นทางในเมืองไทยเท่าไรนัก พี่ชายของเธอจึงจัดการทุกอย่างให้เสร็จสรรพ เพื่อที่สอนจะพาเธอไปยังคีรีธารา เดอ เขาใหญ่ภายในวันนี้ได้อย่างปลอดภัย

สอนเดินมาลากกระเป๋าใบเขื่องสามใบไปใส่ไว้หลังรถ ก่อนจะเปิดประตูให้กับหญิงสาวผู้เป็นเจ้านายคนใหม่ของเขาขึ้นไปนั่ง แล้วค่อย ๆ เคลื่อนรถมุ่งสู่เขาใหญ่

หญิงสาวสอดส่ายสายตามองไปโดยรอบ เส้นทางที่เธอไม่เคยมานานมากแล้วนับสิบกว่าปีทีเดียว ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปหมด เส้นทางไปเขาใหญ่ที่เธอเคยมาเมื่อตอนเด็ก ๆ เปลี่ยนแปลงไปจนเธอจำสภาพเดิมแทบไม่ได้