บทที่ 23 เพียงแค่เอื้อมแต่ไม่อาจสัมผัส

“น้องรุ้ง พี่ขอโทษ... พี่ขอโทษ...” กำปั้นแข็งแกร่งทุบลงบนผนังห้อง พร้อมกับคำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำอีก ร่างใหญ่สั่นสะท้านก่อนที่จะหลุดเสียงสะอื้นออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่อีกแล้ว เขาไม่อยากเป็นแบบนี้... เขาไม่ได้อยากใจร้ายกับเธอ

“ทำไมต้องคิดอะไรบ้า ๆ แบบนี้ด้วย ทำไม... ร่างกายของตัวเองแท้ๆ ทำไมไม่คิดจะหวงแหน ท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ