บทที่ 25 แม่ของเธอ

“ผมมาเยี่ยม” เขาบอกว่ามาเยี่ยมหากริมฝีปากหยักนั้นกลับยิ้มเหยียดอย่างสาแก่ใจ

“ฉัน... ฉันขอโทษ” เสียงของผู้ที่พ่ายแพ้แก่เกมของตัวเองเอ่ยขึ้นอย่างหมดทางเลือก ชายหนุ่มหัวเราะหึๆ ในลำคอ

“ไม่จำเป็น ชีวิตของพ่อแม่ผมมันไม่ได้ฟื้นคืนมาได้จากคำขอโทษของคุณ พอ ๆ กับการให้อภัยของผมที่มัน... ไม่ได้ทำให้คุณได้ออ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ