บทที่ 3 คนร่วมบ้าน

รถมาจอดนิ่งสนิทอยู่ที่บ้านหลังขนาดกลางที่ตกแต่งแบบโมเดอร์น ซึ่งตั้งอยู่ภายในรีสอร์ตขนาดใหญ่นาม คีรีธารา เดอ เขาใหญ่ กอล์ฟคลับ รีสอร์ตแอนด์สปา หญิงสาวกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณที่รอบบ้านมีเพียงรั้วแสตนเลสเตี้ย ๆ ที่สามารถกระโดดข้ามได้อย่างสบาย มีไว้เพียงกั้นอาณาเขตของบ้านเท่านั้น เพราะบริเวณนี้เป็นพื้นที่ของรีสอร์ตที่มีเจ้าหน้าที่คอยดูแลความเรียบร้อยอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องมีรั้วรอบขอบชิดที่ดูหนาตาให้ขัดกับบรรยากาศการพักผ่อนท่ามกลางหุบเขา

ซึ่งด้านนอกอีกฝั่งหนึ่งมีสนามกอล์ฟอยู่ไม่ไกลนัก ทะเลสาบขนาดใหญ่อยู่ฝั่งตรงข้ามของบ้าน ซึ่งในนั้นมีน้ำพุพุ่งสูง ๆ ต่ำ ๆ อยู่กลางทะเลสาบ สร้างความรื่นรมย์ได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

“ถึงแล้วครับคุณทอรุ้ง” สอนเดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้แล้วกล่าวเชิญ

“หลังนี้หรือนายสอน” ทอรุ้งเอ่ยถาม แม้จะเป็นบ้านหลังไม่ใหญ่เท่ากับที่บ้านของเธอที่กรุงเทพฯ แต่เป็นบ้านที่ตกแต่งภายนอกได้สวยงามน่าอยู่มากทีเดียว ซึ่งเป็นสไตล์ของบ้านพักตากอากาศ ที่บ่งบอกว่าเจ้าของบ้านมีรสนิยมที่ดีทีเดียว

“ครับ เดี๋ยวผมเอากระเป๋าเข้าไปเก็บในบ้านให้นะครับ แล้วเอ่อ นี่ครับกุญแจบ้าน” สอนหยิบกุญแจที่วริษเจ้านายของเขาฝากมายื่นให้กับทอรุ้ง

ซึ่งกุญแจบ้านพักของที่นี่ไม่ว่าจะเป็นบ้านพักของแขกหรือบ้านพักของผู้บริหารและพนักงานจะมีกุญแจสำรองเก็บไว้ที่ส่วนกลางทุกหลัง เพื่อให้สะดวกแก่การเข้ามาทำความสะอาดของแม่บ้าน

ทอรุ้งเปิดประตูรั้วบ้านเตี้ย ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาภายในบริเวณบ้านซึ่งปูด้วยหญ้าญี่ปุ่นเขียวขจีจัดสวนหย่อมซึ่งมีไม้ดอกไม้ประดับจัดไว้อย่างเหมาะเจาะ โดยมีสอนคนขับรถหิ้วกระเป๋าตามเข้ามา

หญิงสาวเอากุญแจขึ้นมาไขประตูบ้าน เธอลองใช้กุญแจที่มีอยู่สามดอกนั้นเปิดจนครบถึงจะเจอดอกสุดท้ายที่สามารถไขเข้าประตูบ้านได้ ก่อนจะหันไปหาสอนซึ่งกำลังลากกระเป๋าเข้ามาให้ แล้วหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ทั้งสองใบเดินดุ่ม ๆ ขึ้นไปชั้นบน ในขณะที่หญิงสาวยังยืนลังเลอยู่ตรงประตูบ้าน พร้อมกับกระเป๋าหิ้วใบเล็กกว่าที่เธอช่วยสอนถือมา

“ส่งคุณถึงบ้านแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ คุณวริษบอกว่าห้องของคุณขึ้นบันไดไปจะอยู่ทางขวามือครับผมวางกระเป๋าไว้หน้าห้องแล้ว ถ้าต้องการเรียกใช้พนักงานหรือสั่งอาหาร ก็ยกหูโทรศัพท์ตรงนี้โทร.ไปได้เลยนะครับ รายละเอียดอยู่ในกระดาษข้างโทรศัพท์นี่ล่ะครับ” สอนหันไปยังโต๊ะข้างประตูที่วางโทรศัพท์บ้านและกระดาษแข็งที่บอกหมายเลขสายภายในของรีสอร์ตเอาไว้

“เอ่อ แล้วนายสอนจะไปไหน” หญิงสาวรู้สึกตกใจเล็กน้อย ที่ยังไม่คุ้นที่คุ้นทางก็ต้องอยู่คนเดียวเสียแล้ว

“เดี๋ยวผมเอารถเข้ามาจอดให้ แล้วจะกลับบ้านพักก่อนครับ บ้านพักผมอยู่ฝั่งโน้น ถ้าคุณต้องการอะไรหรือจะออกไปไหนก็โทร.เรียกผมได้เลย” สอนชี้ไปยังเรือนแถวสีครีมที่อยู่ห่างออกไปพอควร ถึงจะเป็นเรือนพักของพนักงานแต่การตกแต่งต่าง ๆ เข้ากับบรรยากาศของรีสอร์ตมากทีเดียว

“แล้วนายสอนจะไปยังไง มันไกลออกอย่างนั้น ทำไมไม่เอารถไปล่ะจ๊ะ”

“อ้อ เดินไปครับ ชมวิวไปพลาง ๆ เดี๋ยวก็ถึง แต่ถ้าคุณทอรุ้งจะเรียกใช้ ผมจะรีบปั่นจักรยานมา ไม่เกินห้านาทีมาถึงแน่นอนครับ ส่วนรถผมทิ้งไว้ที่นี่เผื่อคุณอยากเอารถไปขับเล่นแถว ๆ นี้” สอนอธิบาย

“อ้อ งั้นก็ตามใจนายสอนเถอะ” สอนโค้งให้นายสาวคนใหม่เล็กน้อยก่อนจะเดินไปจัดการเอารถเข้ามาจอดในบ้านให้เรียบร้อยแล้วส่งกุญแจรถให้กับเธอ ก่อนจะเดินกลับไปยังที่พักของตน

ทอรุ้งสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะมองเข้าไปในบ้าน พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเธอบอกว่า เตรียมบ้านพักไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ขอให้เตรียมแค่เสื้อผ้าเท่าที่จำเป็นมาเท่านั้น เพราะหลังจากที่เธอขนข้าวของที่จำเป็นส่วนหนึ่งหลังจากที่บ้านหลังใหญ่ของเธอถูกหมายยึดทรัพย์เอาไปเก็บไว้ที่บ้านเช่าหลังเล็ก ๆ ในกรุงเทพฯ เรียบร้อยตั้งแต่เมื่อวานนี้

วันนี้เธอก็กลับมาเอาเสื้อผ้าที่บ้านหลังใหญ่เพื่อที่จะได้อำลาบ้านของเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่บ้านหลังนั้นจะกลายเป็นของคนอื่นในอีกไม่ช้านี้ เธอจำเป็นต้องมีงาน มีเงิน เพราะเงินสดจำนวนมากในบัญชีของเธอที่บิดาโอนเข้าไว้ให้ก่อนเกิดเรื่องก็โดนอายัติทั้งหมด มีเงินสดเพียงไม่มากที่เธอนำติดตัวมาจากต่างประเทศ ซึ่งกำลังร่อยหรอลงทุกวัน

ก่อนหน้านี้เธอพยายามจะหางานทำ แต่ข่าวคดีความของบิดาที่เกี่ยวข้องกับการยักยอกทรัพย์และการทุจริตในอีกหลายคดีที่มีต่อเนื่องกันมานานทำให้ชื่อเสียงของเธอรวมทั้งบิดาไม่เป็นที่น่าไว้วางใจนัก การหางานของเธอจึงไม่ใช่เรื่องง่าย แม้ว่าเธอจะจบปริญญาโทด้านการบริหารโรงแรมมาจากสถาบันชื่อดังของประเทศอเมริกา

หญิงสาวกวาดสายตามองในห้องโถงกว้าง ซึ่งมีโซฟาสีเทาสไตล์โมเดิร์นวางเด่นติดผนัง ส่วนผนังฝั่งตรงข้ามโซฟาเป็นทีวีวายสกรีนติดผนัง ด้านหน้าของโซฟาคือโต๊ะกลางกระจกสีดำสี่เหลี่ยมทรงเตี้ยวางไว้บนพรมขนปุกปุยสีครีมนุ่มเท้า

ผนังอีกด้านหนึ่งปิดม่านทึบ ทอรุ้งมองหาปลั๊กไฟตรงผนังก่อนจะเดินไปกดเปิด เพราะถึงแม้ว่าจะเป็นเวลากลางวัน หากแต่ในเวลานี้ม่านถูกปิดทึบทุกด้าน ก็ทำให้รู้สึกมืดครึ้ม หลังจากเปิดไฟแล้ว หญิงสาวจึงได้ใช้สายตาสำรวจตรวจตราภายในบ้านอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปรูดม่านให้เปิดออก เผยให้เห็นวิวทิวทัศน์ภายนอกผ่านกระจกใสอย่างสวยงาม เธอไปเปิดม่านอีกด้านหนึ่ง เห็นด้านนอกเป็นสระว่ายน้ำสีฟ้าใสสะอาด

วริษพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเธอบอกว่า ให้อยู่บ้านหลังนี้ไปก่อน เพราะเจ้าของบ้านไม่อยู่หลายวัน และโดยปกติบ้านหลังนี้ก็ไม่ค่อยจะมีใครมาพักอยู่แล้ว จึงให้เธออยู่ที่นี่สักระยะ เพราะบ้านของเขาให้ช่างเข้าไปตกแต่งใหม่กว่าจะเสร็จก็คงจะหลายวัน หลังจากที่เขากลับมาจากยุโรปเรียบร้อยแล้ว จะให้ช่างมาจัดการสร้างบ้านพักหลังใหม่ให้กับเธอ เขาไม่อยากให้เธอไปพักบ้านพักของพนักงานเนื่องจากไม่สมฐานะของตำแหน่งผู้ช่วยรองประธานบริหารของคีรีธารา

“พี่ชานนท์” หญิงสาวพึมพำ เมื่อดวงตาหม่นเศร้าของเธอไปสะดุดเข้ากับรูปถ่ายของคนที่เธอคิดว่าเป็นเจ้าของบ้านซึ่งวางไว้บนตู้ไม้เตี้ย ๆ ที่ตั้งชิดกับผนังห้อง พี่ชายของเธอไม่ได้บอกสักนิดว่าจะให้เธอมาพักที่บ้านของเขา

หญิงสาวหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดู ซึ่งเป็นรูปถ่ายที่เป็นกรอบรูปสองกรอบอยู่ติดกัน กรอบหนึ่งเป็นชายหนุ่มที่มีรอยยิ้มสดใสดวงหน้าคมประดับด้วยรอยลักยิ้มชัดเจน ในขณะที่อีกกรอบหนึ่งเป็นภาพของชายหนุ่มคนเดียวกันที่หันข้างให้ในมาดเคร่งขรึม สายตาในภาพนั้นทอดยาวไปไกล ดูราวกับเป็นคนละคนกับชายหนุ่มในรูปกรอบซ้ายมือ