บทที่ 96 อาการผมยังไม่หนัก

“กาแฟ” เขาเอ่ยเสียงเบาอย่างเกรง ๆ อยู่ ๆ ก็นึกแปลกใจที่เขารู้สึกกลัวความเฉยเมยของเธอขึ้นมา มันเหมือนมีกระแสบางอย่างที่ทำให้เขาไม่กล้าล้อเล่นเหมือนอย่างที่เคยเป็น

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวเอ่ยตอบเสียงเบาก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาสับหมูสับต่อไป โดยไม่ได้สนใจจะหยิบกาแฟขึ้นมาดื่ม

“ดื่มก่อนสิ” เสียงทุ้มว่ามา เขายั...