บทที่ 98 ชดเชยให้แล้ว

“น้องรุ้ง” ชายหนุ่มลุกขึ้นมาคว้าร่างบอบบางที่ล้มลงกับพื้นเอาไว้ เจ้างูตัวร้ายเลื้อยหายไปตอนไหนเขาก็ไม่ทันได้ดู ดวงตาคู่นั้นของเธอเลื่อนลอย มือของเธอกุมแน่นที่หน้าอกของตัวเองราวกับหายใจไม่ออก

“พี่ชา... ชานนท์คะ น้องรุ้ง ชดเชยให้... แล้ว” เธอพูดได้เพียงแค่นั้นก็หลับตาแน่นิ่งไปทันที

“น้องรุ้ง น้องรุ้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ