บทที่ 112 เราแพ้แล้ว

หลังประตูบานนั้น ร่างบางที่มีผ้าห่มปกคลุมรูดตัวลงนั่งกับพื้น น้ำตามากมายไหลอาบแก้ม

ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอกำลังรู้สึกอย่างไร เสียใจเหรอที่นอนกับเขา...ก็ไม่

เสียดายเหรอ ที่เสียพรหมจรรย์ให้กับเขา...ก็ไม่อีก

แล้วมันเป็นความรู้สึกอะไรล่ะ ที่ทำให้เธอสับสนอยู่ในตอนนี้ เธอไม่สามารถหาคำตอบให้ตัวเองได้ เพีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ