บทที่ 55 ผมไม่ปล่อยมันเอาไว้แน่

ปราลีผละห่างจากคนตัวโตทันทีที่ประตูห้องพักผู้ป่วยเปิดออก ท่าทีประดักประเดิดของคนเฝ้าไข้ทำเอาผู้มาใหม่หันมองหน้ากันอย่างงง ๆ

“พ่อ แม่ พี่แปง มาแล้วเหรอคะ”

“ดินเป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม หมอบอกว่ายังไงบ้าง”

รินรดาตรงดิ่งเข้าไปสำรวจความบอบช้ำของเด็กในบ้านที่ตนรักและเอ็นดูราวกับลูกหลานแท้ ๆ ก่อน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ