บทที่ 57 ผมงอน

“นายเป็นอะไร ไม่ยอมพูดกับฉันตั้งแต่เช้าแล้วนะ”

หลังจากหมดเวลาเยี่ยมและทุกคนกลับไปหมดแล้ว นางพยาบาลก็เข้ามาเช็ดตัวพร้อมเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขาอีกครั้ง เมื่อทั้งห้องเหลือเพียงคนป่วยกับคนเฝ้าไข้ เขาก็พลิกตัวนอนหันหลังให้เธอทันที แม้จะรู้สึกเจ็บที่แผลไม่น้อยก็ตาม

เธอเดินวนรอบเตียงมายืนอยู่เบื้องหน้า...