บทที่ 69 มอดไหม้เป็นจุณ

ดวงตาคมกริบวาบลึกราวกับหลุมดำที่ไม่มีจุดสิ้นสุดมองร่างงามขาวผ่องที่นอนทอดกายระทดระทวยแสนเซ็กซี่ มือใหญ่ถอดกางเกงทั้งชิ้นนอกชิ้นในออกจนหมด

เขายืนอวดลอนกล้ามและท่อนเนื้อขนาดใหญ่ที่มีเส้นเลือดปูดโปนเต็มลำ ปลายหัวสีชมพูเข้มมันวาววับเพราะน้ำใส ๆ ไหลเยิ้มยาวราวสุนัขหิวโหย

คนตัวบางเบิกตากว้าง ครั้งนี้เธอ...